2012,04,28 Mijn Beroep

Toelichting werd gehouden door Johan Govaerts.

Mijn beroep is arts , dokter , geneesheer of hoe je het ook noemen mag met als specialiteit urologie. Waarom ben ik dat geworden ? Er was geen arts waar ik naar opkeek , er was geen arts in de familie.

In mijn geval vooral door eliminatie van andere studies en ook omdat ik me aangetrokken voelde tot het helpen van anderen. Thuis was er geen tegenwind en ik kreeg ook geen waarschuwingen over de zwaarte en de negatieve kanten van het beroep.

Het echte gezicht van het beroep krijgt men pas te zien wanneer de praktijk begint dwz tijdens het stagejaar. In 78 deed ik stage in een instelling die men in slecht Nederlands een moederhuis noemt , instellingen die nu gelukkig niet meer bestaan.

Een dame van naar schatting 40 jaar uit een achtergestelde sociale klasse moest er bevallen van een eerste kindje en het was weekend dus geen arts aanwezig , de ervaren non was met vacantie en een jonge vroedvrouw had dienst. De vrouw had gekozen om te bevallen bij de vroedvrouw omdat dit goedkoper was. Het was nochtans een risico bevalling gezien de leeftijd van de vrouw en de groeiachterstand bij het kind. Desalniettemin had niemand de vrouw hierop attent gemaakt en was er nooit sprake geweest van doorverwijzing. De bevalling loopt niet naar wens. De baby ziet donkerblauw en moet dan nog eens door de gangen ijlings naar de couveuse gebracht worden.

Ik heb toen een opmerking gemaakt over deze gang van zaken , men is dat gaan doorvertellen aan de gynecoloog en ik heb en uitbrander gekregen. Maanden later tijdens mijn laatste stagemaanden zag ik dat zelfde kind terug op een kinderdienst , het was duidelijk mentaal geretardeerd. Ik was nog niet afgestudeerd maar had toch al twee dingen geleerd: iedereen is niet gelijk in de geneeskunde en kritiek van jongeren wordt niet geapprecieerd.

Gelukkig waren er ook ander ervaringen . Sommige leermeesters werden bewonderd om hun kennis of technische vaardigheden , andere om hun minder technische maar meer menselijk kijk op het beroep.

Er zijn de aangename kanten van het beroep : in de eerste plaats een tevreden patiënt maar ook een nieuwe ingreep die slaagt , prettige samenwerking met collega’s en personeel en een toch niet onaardige verloning die dat mogen we niet vergeten hoofdzakelijk te danken hebben aan de sociale zekerheid de gemeenschap dus.

Maar er zijn ook de minder aangename kanten van het beroep die mij niet gespaard gebleven zijn. Concurrentie voor patiënten , kwaadsprekerij , dagvaardiging voor de rechtbank omwille van ( vermeende )medische fout , verschijning voor de orde van geneesheren , vraag om schadevergoeding , conflicten met collega’s en directie. De vele uren werk en de beschikbaarhied dag en nacht heb ik nooit als zeer onaangenaam ervaren.

Confrontatie met ethische problemen maakt ook deel uit van het beroep. Er is het beroepsgeheim en de druk van buiten af om dat geheim te schenden , druk van familie om hun veelal bejaard familielid tegen zijn zin te laten opnemen in een rusthuis , de grenzen van het medisch handelen ( l’acharnement thérapeutique) , euthanasie.

Het is niet gemakkelijk op te tornen tegen de druk die er in ziekenhuizen heerst “ de omzet “ op te drijven. , bedden moeten gevuld en operatiezalen maximaal bezet. Wie wat om zich heen kijkt kan niet naast de nutteloze onderzoeken en niet geindiceerde ingrepen kijken. De laatste tijd is er niet alleen het geldelijke gewin dat leidt tot overbodig onderzoek maar ook de angst voor schadeclaims omdat iets over het hoofd werd gezien.

De wet op de euthanasie bestaat nu 10 jaar en ik ben 2 x geconfronteerd geweest met een verzoek. De beslissing om het te doen bleek niet zo moeilijk , soms denk ik misschien te gemakkelijk. De situatie vroeger toen alles in het schemerdonker gebeurde was niet ideaal . Er werd toen ook in vele gevallen goed werk geleverd om tot een waardig einde te komen . Helaas gebeurden er toen ook veel zonder overleg met de betrokkenen vanuit een paternalistisch standpunt.

Men kan zich de vraag stellen : wat is een goede dokter , ben ik een goede dokter. Natuurlijk moet men goed zijn in zijn vak maar dat volstaat niet. Goed heeft ook een morele betekenis. Is men noodzakelijk een goede dokter omdat de patient tevreden is ? Ook hier moet ik zeggen : niet noodzakelijk. De geneeskunde is zo supergespecialiseerd geworden dat slechts zeer weinigen een zulke specialist juist kunnen beoordelen. Bovendien is de geneeskunde geen exacte wetenschap en zijn er verschillende meningen. Een goede dokter voert niet alleen zijn onderzoek en behandeling goed uit maar hij houdt ook rekening met de hele patient zijn ganse gezondheidstoestand en zijn sociale en familiale situatie. Veel te vaak zie ik situaties maar waarbij de specialist alleen zijn klein domeintje belangrijk vindt.Zo was er eens een oogarts die de uitgestoken hand van de patiënt negeerde en zei: menner ik kom niet voor u , ik kom alleen voor uw ogen. Een goede dokter geeft de patient juiste informatie en niet alleen de informatie die in zijn kraam past. Ik denk dat het een illusie is te denken dat de patiënt met deze informatie zelf een beslissing kan nemen. Het is wetenschappelijk aangetoond dat een patiënt niet de helft van de aangereikte informatie opneemt en vooral de dingen onthoudt die hij graag wilde horen. De goede dokter zal daar rekening mee houden en de patiënt behoeden voor foute beslissingen. Patiënt en arts zijn geen twee partijen die op voet van gelijkheid kunnen onderhandelen en een beslissing nemen.

De goede arts dwingt een patiënt niet tot snelle beslissingen. De dringendheid van de voorgestelde behandeling dient vaak alleen om de patiënt de kans te ontnemen een second opinon te vragen.

Een goede dokter moet ook zijn beperkingen kennen en de patiënt zo nodig doorverwijzen.

De quote in het boek van John Blandy ,onlangs overleden, “ swallow your pride “ als er tijdens een ingreep iets misloopt komt mij nog regelmatig voor de geest. Hiermee wil hij zeggen stop de ingreep of roep een collega ter hulp ook al zal het nadien moeilijk zijn zijn falen toe te geven.

Hij zal geen onrealistische verwachtingen scheppen. De goede dokter geeft toe dat zijn kennis en kunde niet onbegrensd is.

Worden onze studenten geneeskunde en kandidaat specialisten opgeleid om goede artsen te zijn? De selectie is al niet ideaal , kandidaten worden vooral op het kennis van exacte vakken geselecteerd en niet op attidude en het vermogen zich in te leven in de leefwereld van de patient. Vaak krijgen ze wel een goede technische scholing ,er wordt tijdens de opleiding nauwelijks gewezen op het feit dat men ook moet rekening houden met ander aspecten van de gezondheid van de patiënt dan zijn eigen deelgebied .

Ik heb in deze toelichting bewust niet het standpunt vertolkt van de hoera roepers gekozen omdat er nog veel verbetering mogelijk is in ons vak en lang niet alleen op technisch en wetenschappelijk gebied.

Tenslotte wens ik iedereen dat hij of zij zo weinig mogelijk met artsen althans als patiënt te maken mag hebben en zo ze toch pech hebben met hun gezondheid dat ze een goed dokter mogen ontmoeten.

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen