2012.04.07 Pasen

Toelichtingen van Rita Weynants, Greet Spruyt en Hilde Broekhoven.

 

Elk jaar vieren we Pasen, dat wonderlijke lentefeest,

waarvan wij de betekenis tot het uiterste openrekken.

 

Greet Spruyt

 

We hoorden vertellen en we zongen:

Wat zoekt gij hem temidden van de doden?

Hij is niet hier, de levende, hij leeft.

Een absurde, moeilijk te vatten boodschap.

We kunnen haar alléén in verhalen

en in op toon gezette poëzie omspelen,

en bemediteren – elk jaar opnieuw –

zodat ze als waar vermoed kan worden,

zo dat er telkens een andere betekenislaag kan oplichten

en wij haar gaan terugvinden in situaties van vandaag.

Dat de paasverhalen zo onuitputtelijk, ongrijpbaar, geheimvol zijn

geeft mij vertrouwen: hier wordt iets zo voorzichtig aangeraakt

dat het waar zou kunnen zijn en levengevend.

Daar denk ik aan wanneer ik dit jaar – in voorbereiding van

deze paasviering -  rommel in mijn boeken, notities en knipsels.

Ik lees bij Huub Oosterhuis:

Zo levend was God in hem, zoveel liefde, zoveel bevrijding, zoveel erbarming en trouw – al dat goddelijke en eeuwige van God was zo in hem, dat wij in ‘ontaal’ en in schaamteloze poëzie van hem (die toch gekruisigd en begraven werd) getuigen dat hij leeft.

Ik blader in mijn oude  lesnotities over Pasen en vind vooral vragen:

Is liefde sterker dan de dood?

Kan de wereld omgekeerd?

Kun jij zelf een plek van verrijzenis worden?

Het oude paasverhaal met zijn absurde, moeilijk te vatten

boodschap meert immers aan bij de paradoxen van het leven

en onze grote vragen… en werpt er een nieuw en wit licht op.

En onverwacht stoot ik in een oud Opzijartikel op deze aangestipte

anecdote:

Een interview met Atie Siegenbeek, waarin ze vertelt hoe ze in WOII een lap borduurde in kleine keurige steekjes met minitaferelen uit de 6 concentratiekampen die zij overleefde: vrouwen die een gevonden peukje delen, vrouwen die onderin een voederton kruipen om het laatste restje eten eruit te schrapen, enzovoort. ‘De lap was gescheurd uit het enige hemd dat we hadden. Al die maanden op mijn lijf meegedragen. Hoe ik aan de naald kwam, weet ik niet meer. De draadjes wel: je stond ’s zondags uren op het appél, en dan zag ik ergens nog een leuke groene of roze hoofddoek of zo, en dan ging ik na het appél vragen of ik er een draadje uit mocht peuteren. Het was verrukkelijk, dat borduren. In dat stompzinnige leven, iets creatiefs. Kleur! Iedereen zat dan te prutsen. Materiaal? Wat we stiekem uit het vuilnis konden prutsen…

Een écht paasverhaal vind ik dat…

daarom had ik uit het tijdschrift gescheurd…

Voor mij zit er een echo in van: Wat zoekt gij hem temidden van de doden? Hij is niet hier, de levende, hij leeft.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);} Normal 0 21 false false false NL-BE X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman","serif";}

DE VROEGTE VAN DE EERSTE DAG

Je zal maar Maria-Magdalena heten, getraumatiseerd uit Magdala komen, een plaats waar volgens de historische context van het Markusevangelie, een massamoord is gepleegd, zoals destijds in Rwanda.

Toekomst, is er nog toekomst?

Hoe doe je dat? Zomaar verdwijnen, je lege plaats, je taalboek? vroegen de kinderen van de busramp aan hun overleden klasgenootjes.

Mijn vraag is ook “Hoe doe je dat…later, nadien als je er volop inzit, er doorgaan, ja, je kruis opnemen, rechtop blijven, toekomst maken?

Er is altijd wel de herinnering die leeft in jou. Enkele jaren geleden kon ik mijn jawoord aan een radicaal evangelisch leven in een andere vorm gieten, kreeg ik het geschenk, ontdekte in mij het verlangen naar meer afzondering en vooral naar het schilderen van iconen.

In een bepaalde zeer moeilijke fase van mijn leven werd ik aangetrokken tot het schilderen van Jezus in de tuin met Maria-Magdalena, de vroegte van de eerste dag.

Op de icoon zie je het open graf met vooraan de lijkwade, maar de steen is weggerold en Maria-Magdalena smeekt geknield in een tuin vol licht, met uitgestrekte armen opkijkend naar Jezus.

Ik voelde mij verbonden met haar, zij was Hem gevolgd, bij Hem gebleven. Zij had zijn ogen gezien, die vol medelijden bewogen een diep geheim uitstraalden, dat zij niet begreep, maar aan God, zijn Vader deed denken.

Ze stond bij het kruis toen haar Heer stierf en heeft gezien waar Hij werd neergelegd, en op die bijzondere morgen na de sabbat was ze de eerste die ontwaarde dat de steen voor het graf was weggewenteld en de beminde dode er niet meer lag…

Toekomst,… alles leek zo leeg, zo uitzichtloos?

Het schilderen verliep heel moeizaam Op een bepaald moment ben ik de icoon van Jezus in de tuin, zo goed als volledig herbegonnen.

Ik zag het niet meer, ben enkele dagen gaan rusten in een abdij, en hoorde daar een lezing uit de eerste Korintiërsbrief van Paulus.

Die lezing werd voorgelezen door een jonge monnik met een sterk accent en ik kon ze bijna niet begrijpen, daardoor herlas ik de tekst wat later…en dit was precies het antwoord op mijn zoeken.

Een natuurlijk lichaam wordt gezaaid, een geestelijk lichaam verrijst’

Heel de tekst ging over onze wijze van opstanding…

Ik wist nu dat ik de verrijzenis ‘zelf’ had willen maken..

Juist bij mijn vertrek uit de abdij bad de gemeenschap: “Heer schenk ons genade, op genade”

Ik kon terug met hernieuwde kracht naar de icoon en het verhaal van Jezus in de tuin met Maria-Magdalena:

Voor Maria-Magdalena was Jezus heel even de tuinman, maar toen Hij haar naam zei, toen wist …ze het..

Al het oude was voorbij, de angst en het verdriet, de verscheurdheid, de pijn…

Ze moest Jezus loslaten, het natuurlijke lichaam moest plaats maken voor het geestelijke…

Op de icoon zie je Jezus vol mededogen kijken naar de smekende Maria, terwijl Hij zijn met door het kruis gewonde rechterhand uitsteekt, zonder haar te raken. Van wonde naar verwondering.

Enkel in het lijden bewijst de liefde haar echtheid. Een liefde die zelfs aanvaardt op niets uit te lopen, te verdwijnen, …opdat anderen, de broeders …leven.

Hier wordt de Liefde universeel.

Houd Mij niet vast…maar “Ga….naar mijn broeders en zeg tot hen. Ik klim op naar mijn Vader en uw Vader, mijn God en uw God”

Nu kon de voorheen getraumatiseerde Maria van Magdala niets anders meer dan vertellen…wellicht straalde ze het uit..dat ze Hem gezien had en herkend en wat Hij haar gezegd had…

Nu…keken de bomen, de bloemen naar haar…

Het was allemaal zo anders, ze hoefde Hem nu niet meer vast te houden, dat was vroeger, nu werd ze gedreven, opgetild…ja, ze was zelf ook opgestaan uit het graf.

Op de icoon zie je een boompje, opspringend uit de rots

Voor Maria-Magdalena was Jezus heel even de tuinman, tot ze bij name genoemd werd. Toen Hij alleen maar zei ‘Maria’

Toen begon haar hart te zingen.De mogelijkheid van een nieuw begin, de zon komt op en de boodschap dat alles gered wordt, gered is, tot en met de laatste kiezelsteen.

Rabboeni, mijn lieve Meester. Maria-Magdalena weet dat zij gered is, en geroepen om op een unieke manier zichzelf te zijn.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Normal 0 21 false false false NL-BE X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;}

Pasen 2012  Hilde Broekhoven

 

“Rechtop” is een organisatie waar armen het woord nemen.

Deze mensen in armoede krijgen hier de kans om hun verhaal, met behulp van anderen op muziek te zetten.

Ik mocht zo’n avond meemaken en werd getroffen door de diepgang van de verhalen.

“Een kippenvel ervaring”.

Ik hoorde het lied “Thuisgevoel”.

Een jonge vrouw zingt hier haar opstanding uit.

Luisteren we samen naar dit lied.

 

CD wordt opgezet.

 

Zoekend naar die ene…

plek

Is voor mij die blinde…

vlek

‘k Ben geplaatst van huis naar…

huis

Eigenlijk hoor ik nergens…

thuis

 

Warme plek gevuld met liefde

Ergens waar je mag bestaan…

 

Vader, moeder nooit echt..

daar

‘k voel me klein en altijd…

raar

Het gemis dat ik nu…

voel

Mama-zijn, mijn levens…

doel

 

Warme plek gevuld met liefde

Ergens waar je mag bestaan…

 

Zoektocht heeft zen doel be…

reikt

‘k Voel me nu zo warm en…

rijk

Mijn gezin leeft heel te…

vree

Thuis-gevoel reist met ons…

mee

 

Warme plek gevuld met liefde

Ergens waar IK mag bestaan…

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

December 2017
M D W D V Z Z
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen