2011.12.10 Crisis &Nieuwe kansen.

Toelichting werd gehouden door Mevr. T. Vanremoortere.

 

Een crisis ; een klus, een kans…

 

 

Niemand van ons gaat door het leven zonder ooit een crisis mee te maken.

Het woord doet ons denken aan urgentie, dreiging en noodzaak tot handelen.

Het gaat om een noodsituatie waarbij het functioneren van lichaam en geest ernstig verstoord kan raken.

Ook wanneer iemand uit onze naaste omgeving een crisis doormaakt blijven we niet onbewogen, we voelen het appel en we willen daar ook een antwoord op geven.

Vanavond wil ik met jullie even stilstaan bij wat er gebeurt bij een crisis in het persoonlijk leven en hoe we er, in de mate van het mogelijke, positief kunnen mee omgaan.

Want het woord crisis betekent ook een punt waarop iets moet worden beslist, waarop we echt iets kunnen veranderen in ons leven, een kantelmoment.

En daarin kunnen we al iets van perspectief ontwaren, van nieuwe wegen zoeken.

Maar mensen die net door mekaar geschud zijn, hebben daar in eerste instantie geen boodschap aan.

Hoewel gevoelens van machteloosheid sterk op de voorgrond kunnen treden, kunnen enkele zeer eenvoudige zaken het begin vormen van een constructieve benadering.

Elke crisis heeft een begin, een middenfase en een eind en in iedere fase  treden andere aspecten op de voorgrond.

De gebeurtenis die de crisis in gang zet, brengt eerst een schok en een gevoel van verdoofdheid teweeg.

Pas daarna beseft men op emotioneel niveau wat er gebeurd is.

Dit leidt tot gevoelens van angst, woede, verdriet en soms, later, depressiviteit.

Eén van de redenen die het zo moeilijk maken om constructief met een crisis om te gaan is de onuitgesproken overtuiging dat dit mij of mijn dierbaren niet zou mogen overkomen.

Afwijzing of het verlies van een partner, kind, familielid, vriend, verlies van werk, ernstige ziekte of ongeval, iemand die je vertrouwen beschaamt, het kan ons allemaal overkomen.

Meestal ervaart men de gebeurtenissen als onverwacht, maar het is ook mogelijk dat een lang aanslepende belastende situatie evolueert naar een crisis.

Het lichaam geeft al een tijd signalen (bv. vermoeidheid  of  slaapproblemen) die genegeerd worden, tot uiteindelijk de veer breekt. Dit is het geval bij mensen die te maken krijgen met een burn-out.

Een crisis kan zo overweldigend zijn, dat je genoopt bent te stoppen met je gewone manier van leven en na te gaan wat er aan de hand is.

Gewoon stilstaan, zoals je bij een natuurwandeling ook halt houdt om de omgeving in je op te nemen.

In deze fase van ontreddering is het allerbelangrijkste dat je beluisterd kan worden door iemand die daar aandacht en tijd voor maakt.

Stilstaan bij de gevoelens, ze er laten zijn, zonder vragen te stellen, zonder te oordelen, zonder oplossingen aan te dragen.

Ook praktische hulp, die vaak spontaan wordt geboden, kan zeer welkom zijn.

Wat beslommeringen uit handen nemen, een maaltijd voorzien, kinderen opvangen, voor vervoer zorgen, of gewoon gezelschap aanbieden.

Tijdens een crisis hebben we meer dan ooit mensen om ons heen nodig om alledaagse sociale activiteiten mee te delen.

Ogenschijnlijk kleine gebaren die ontzettend veel betekenen in die momenten.

Vooral ook omdat ze mensen het gevoel geven er toe te doen,  er te mogen zijn met hun negatieve gevoelens.

Een ontredderd mens heeft zorg nodig, zorg om tot heling te kunnen komen.

In de middenfase van de crisis dient heel wat psychische arbeid verricht te worden.

Naast het omgaan met de gevoelens is het ook nodig strategieën te ontwikkelen om het probleem het hoofd te bieden en om eventuele verdere schade te voorkomen.

Een stappenplan opmaken kan zeer nuttig zijn om als leidraad te dienen bij wat er te ondernemen of te organiseren valt.

In een periode dat de geestelijke processen minder goed functioneren is dit een waardevolle hulp om zich te kunnen concentreren op wat echt belangrijk is.

Het geeft mensen het gevoel weer greep te krijgen op het leven, wat zeer belangrijk is, vooral bij het reguleren van emoties.

In deze fase kan neutrale, niet directieve informatie zeer waardevol zijn, al blijft het nodig goed te overwegen wanneer je advies kan geven en hoe je dit kan combineren met emotionele steun.

Dit is een bijzonder aandachtspunt voor medewerkers die werkzoekenden begeleiden en zeker ook voor hulpverleners in de medische en geestelijke gezondheidszorg.

Het is goed te beseffen dat de innerlijke beleving van wat ons overkomt, net zoveel invloed heeft als de gebeurtenis zelf.

Daarom kunnen mensen ook veel steun vinden in meditatie en mindfulness.

Het kan helpen om mild en aanvaardend te kijken naar nare ervaringen en men kan hierbij leren om zich op een rustige manier bewust te worden van onaangename gedachten en emoties zonder er op een stereotype, vaak stressbevorderende manier op te reageren.

Bepaalde expressievormen als schilderen , boetseren, musiceren, kunnen veel deugd doen.

Andere mensen hebben dan weer baat bij lichaamsbeweging of putten kracht uit de natuur.

Ook spiritualiteit kan veel houvast bieden en het gevoel geven verbonden te zijn met een groter betekenisverlenend geheel.

Op een bepaald moment komt een crisis tot een einde en kan men het leven opnieuw vorm geven. In het beste geval, althans.

Zo kan een crisis een stuwende kracht zijn tot persoonlijke groei, tot het aangaan van nieuwe relaties en tot het stellen van andere prioriteiten die tot grotere levensvoldoening leiden.

Vaak wordt heel wat ballast overboord gegooid  en komt er ruimte voor nieuwe invullingen.

Soms blijft iemand die een crisis doormaakte zich geruime tijd later nog niet goed voelen en lukt het niet om verder te leven op een bevredigende manier.

Hier is professionele psychotherapeutische hulp zeer zinvol ter ondersteuning van de eigen hulpbronnen van de betrokkene.

De hulpverlener is best niet diegene die alles in handen neemt en organiseert , maar wel een tijdje mee op weg gaat om verborgen krachtbronnen te mobiliseren en nieuwe wegen te exploreren.

Een crisis doormaken is te vergelijken met een reis. Je komt onvermijdelijk op onbekend terrein en wordt uitgedaagd om onuitgestippelde wegen te verkennen.

Dit kan verrijkende nieuwe levenservaringen opleveren en een gevoel van hechte verbondenheid met medemensen en met het Mysterie dat ons allen overstijgt.

Tot slot herhaal ik graag de laatste zin uit het dagboekfragment van Vinny : 'Kan ik het niet, of moeizaam, dan zijn er altijd mensen die me nabij kunnen zijn. En met hun liefde, hun steun kan ik zoveel meer.'

Ik wens het jullie allen toe.

Tinne Van Remoortere

november 2011

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Juli 2018
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen