2011.05.21Diepgewortelde trouw

Toelichting werd gehouden door Jan Verachtert.

Geachte mensen van de redactie van Kerknet,

Het moet me van het hart dat ik een beetje woest ben door de 'recensie' van Erik De Smet, over het boek Gevaarlijke Herinnering, met teksten van en over Remi Verwimp.

Ik vraag me oprecht af of uw 'recensent' het boek in extenso gelezen heeft, en -bij uitbreiding- of hij het leven en de werkzaamheden van Remi van nabij heeft gevolgd.

Het heeft er alle schijn van dat tussen hen beiden een conflict heeft bestaan, dat nooit uitgepraat is geraakt en nu aanleiding is geworden om een openstaande rekening te vereffenen. Zielig gewoon. Zo natrappen op iemand die ten gronde ligt.

Remi noemde mij zijn boezemvriend. Bij de eerste verjaardag van zijn overlijden, eind oktober 2010, heb ik dan ook in een vol ACW in Antwerpen de feestrede gehouden, om de onschatbare verdiensten van deze priester te belichten.

Mijn eigen boek, over mijn zoektocht als religieus agnost, was voor een groot deel door zijn denken beïnvloed en om die reden aan hem opgedragen.

Toch bestonden tussen ons stevige persoonlijke en inhoudelijke meningsverschillen. Maar net zoals Erik Borgman (die door Erik De Smet op bedrieglijke manier wordt geciteerd in zijn 'recensie'), net zoals Borgman dus, ben ik er altijd in geslaagd de grootheid van Verwimp te blijven erkennen, naast zijn menselijke gebreken en politieke voortvarendheid.

Dat heeft uw medewerker dus niet gekund. Zijn bijdrage motiveert mij niet om uw site au serieux te nemen. Moge uw medewerker, en wij allen trouwens, in de praktijk, voor de kleinsten onder ons, evenveel moois teweeg brengen als Remi Verwimp heeft gedaan.

Met de meeste hoogachting,

Jan Verachtert

ex-collega van Remi aan het Sint-Gummaruskollege te Lier,

In houwe trouwe.

 

Goede vrienden,

Trouw is een heilige plicht, die niet ophoudt bij de dood, vooral niet bij de dood. Ik denk hier meteen aan de 5 leden van De Vleugel die ons in de loop der jaren zijn ontvallen. Laten wij nog eens hun namen overdenken en in ons hart oproepen: Jan, Ingrid, Jef, Hilde en Magda.

En toch, toen de samenstellers van deze cyclus mij vroegen hier te getuigen over mijn blijvende vriendschap voor wijlen Remi Verwimp, voelde ik daar niet zoveel voor. Ik heb dat al zo dikwijls gedaan, het moet niet te melig worden.

Tot ik op 12 februari laatsleden op Kerknet een zogezegde recensie las over Gevaarlijke Herinnering, het boek dat zus Maria, weduwe Mieke, opvolgster Elke en ikzelf hebben samengesteld met de nagelaten teksten van Remi.

Die kouwe, onrechtvaardige en onverantwoorde recensie maakte mij woest. Dit kleinerende verhaal vond ik vèr onder de maat van de reus die Remi is geweest, en dus kon ik niet zwijgen.

Ik lees u mijn repliek erop, als bewijs van trouw aan mijn vriend-priester-vormingswerker-trooster van de bedrukten en van de verdrukten.