2011.03.04. Afscheidsviering

 

Hilde Van Putten

afscheidsviering - Antwerpen , St.- Anna-ten-Drieën

4 maart 2011

 

 


 

 

Terwijl de mensen binnenkomen:CD, De vier jaargetijden

We staan recht, Hilde wordt binnengedragen, ondertussen zingen wij:

Openingslied: Aanhef (1)

Liturgische groet:

Jij, Enige, Eeuwige,

groot Verlangen,

dat wij doorheen

onze begrensheid,

onze sterfelijkheid

koppig in ons dragen

wees hier aanwezig

Jij, Enige, Eeuwige,

Stilte die ons draagt,

Levensstroom die ons meeneemt

Licht dat ons wakker maakt,

groter dan wij, groter dan ons hart,

kom in ons midden,

doe ons opengaan,

wees hier aanwezig

We gaan zitten

Verwelkoming en inleiding:

We zijn hier samen om afscheid te nemen van Hilde Van Putten.

Welkom Paul, ouders van Hilde, broers, metekinderen, alle familieleden.

Welkom vrienden van Hilde, medewerkers, collega's en buren...

Welkom tochtgenoten, zielsgenoten die zich diep met Hilde verbonden weten...

Welkom lieve mensen die haar familie in het verdriet willen steunen.

In deze grote aanwezigheid betrekken we ook de mensen die hier niet kunnen zijn omwille van hun werk of omwille van de grote afstand maar die nu in gedachten en in gebed bij Hilde vertoeven.

Welkom allemaal.

Dat wij van Hilde afscheid moeten nemen vervult ons met vele emoties: verslagenheid, verdriet, groot gemis...

dankbaarheid om wie ze was met haar warme hart, haar scherpe verstand, haar mooie ziel en dat wij haar gekend hebben...

spijt misschien om wat onaf was, onuitgesproken, ongedaan...

medeleven met wie verder moet met een lege, niet in te vullen plaats in het leven...

Hilde zei: "Ik ben een communicator". Zij drukte zich heel goed uit in woorden en geschriften en ze wilde anderen laten delen van wat ze op haar levensweg aan inzichten vond.

Ze had feeling voor liturgie en zocht daarin naar een eigen doorleefde taal en de juiste toon - maar deze viering heeft ze uit handen gegeven.

We hebben dit afscheid intens voorbereid. Paul was daar bij, haar drie broers, mensen van KAV, van de Stille Weg, 't groen blaadje, de Vleugel. We hebben geput uit de rijke schat van teksten die Hilde schreef, uit de Oosterhuisliederen die we in de Vleugel zingen én we hebben - heel bewust - plaats gelaten voor stilte, die diepe, rijke bron waaruit Hilde met groeiende overgave putte...

in de hoop dat dit uur ons mag

verzachten en verlichten

ons mag verbinden tot leven met elkaar

over de harde grenzen van de dood heen

ons zal omgeven door het dragende Mysterie

van liefdevolle grenzeloosheid

dat alle levenden en alle doden doorademt

Stilte

Acclamatie: Gij wacht op ons (120)

Stilte

Zoveel licht. Daarvan horen we nu getuigen vanuit het netwerk van verbindingen die voor Hilde zoveel betekende:

1. de familie (Joy leest, Wout en Thomas zorgen voor de kaars)

2. K.A.V. (Annemie Janssens en voor de kaars Roos Maes)

3. 't groen blaadje (Lydia en )

4. de stille weg (Lea en Willi)

5. de Vleugel (Bert en Hilde B.)

6. ... in naam van al de mensen die Hilde over het hele land en wereldwijd ontmoet heeft, wiens hart en ziel ze geraakt heeft, die ze meenam op pelgrimstocht naar Assisi, naar Hildegard van Bingen, die ze inspireerde op studiedagen, in werk- en actiegroepen en verlichtte met haar teksten en boeken ...

dank, Hilde, voor zoveel licht ... (V. en Anne-Mie)

Lied: Lied aan het Licht (34)

Lezing: Samenspel (1 Kor.12, een tekst van Paulus in een versie van Hilde)

Zussen en broers,

Is het niet met ons zoals met ons lichaam dat uit verschillende delen bestaat met elk hun eigen functie en taak?

In onze verbondenheid vormen wij één lichaam.

Ieder van ons is een deel van het geheel en we hebben allemaal verschillende gaven.

Heb je de gave van de profetie, dit wil zeggen: je ziet waar het in de wereld om draait en je kan het nog goed verwoorden ook, gebruik die gave dan in overeenstemming met je diepste overtuiging.

Heb je aanleg om te zorgen voor anderen, leg je daar dan met veel aandacht en opgeruimdheid op toe.

Heb je de gave om anderen aan te moedigen, doe het zonder aarzeling.

Heb je iets om uit te delen, doe het zonder oogmerk van succes.

Ben je een echt leiderstype, neem dan initiatief, maar bewaar je zachtheid en je geduld met anderen.

Ben je vlug van inzicht, deel het tot verrijking van iedereen.

De arm en het been hebben hersenimpulsen nodig om te kun-nen handelen. De mond raadpleegt het hart om wijs te kunnen spreken. Zo vult elke gave een ander aan. Zo ben jij een deel van één geheel.

Heb daarom respect en achting voor elkaar. Wees als zussen en broers. Vorm samen één lichaam, één team, één geheel.

Wees levend evangelie naar woord en handeling

met wijsheid en gerechtigheid.

Muzikaal intermezzo

Toelichting (uit de brieven van Hilde)

"Leven is geen recht-toe-recht-aan geschiedenis", schreef Hilde, "eerder iets van groeien en stagneren, van pijn en dan weer vreugde, van... uiteindelijk gewoon maar leren zijn. Zijn in zijn volste volheid. Met een grondtoon die alles draagt en schraagt: het Geheim dat heel even soms met ons samenvalt maar toch altijd groter is dan het hier en nu te beleven valt".

Hilde verstond de kunst om ons door haar teksten iets van dat Geheim te laten voelen. Ook in de mails die ze over het verloop van haar ziekte rondstuurde opende ze soms kieren die ons iets van de eeuwigheid laten zien... Daar horen we nu enkele stukjes uit.

gelezen door Rita Cocquyt (2 en 4) en Lut Desart (1 en 3):

Pas van job veranderd, het voornemen het wat kalmer aan te doen en tjak, daar was dat kalmaanleven opeens, maar op een heel andere manier! Gedurende de behandeling stond het leven op een laag pitje maar overigens leverde die periode toch veel op om dankbaar om te zijn. Ik leef nu bewuster, met meer goesting én voorzichtiger tegelijk. Dat lijkt tegengesteld, maar het is het niet. Het mooie van het heden wil ik immers niet meer parkeren in 'later kan het ook nog'. Details vallen me meer op. Ik heb mensen anders leren kennen en waarderen. Enzovoort. Enzovoort.

(...)

Ik sta anders in het leven en toch kan ik nog niet benoemen hoe. Niets lijkt nog zeker. Niets lijkt nog wat het vroeger was. Niet weten hoe het morgen zal zijn, daar heeft dat zeker mee te maken. Daar zal ik moeten mee leven. Maar wat ik meemaak vat ik niet als negatief of pessimistisch op. Want dat is het in mijn beleving niet. Op sommige momenten heb ik zelfs het gevoel alsof ik voor het eerst wakker word, voor het eerst echt mensen en dingen zie zoals ze zijn. De boeddhisten hebben gelijk met het stellen dat het op mindfulness aankomt, intensieve aandacht in het nu-moment.

(...)

Ik houd het vizier gericht op hoop. Dat is soms een gevecht. Wanneer de ongemakken groot zijn, is het moeilijk om mijn aandacht te verplaatsen buiten mezelf. Andere keren gaat dat wel en geniet ik met volle intensiteit van wat zich op dat moment aandient. Stonden de vorige maanden al in het teken van verstilling, dan is dit een tijd van nog meer stil verwijlen en bidden. Kwestie van te oefenen voor mijn 'natuur- en stilteproject'? Soms voel ik zo'n innerlijke vreugde, onverklaarbaar eigenlijk. Een kracht die van elders komt. Ik word gedragen door God (klinkt cliché-achtig maar is het niet).

(...)

Er zijn af en toe nog momenten van angst, maar er zijn zeker zoveel momenten dat ik met alle vezels van mijn lichaam en met alle psychische kracht die me gegeven is kan genieten zoals nooit tevoren. En nu meer dan ooit besef ik hoeveel we zomaar gratis in de schoot geworpen krijgen als we het maar willen zien. Er dan is dat 'zien' zelfs nog beperkt: ik heb het rotsvaste geloof erbovenop gekregen dat dit leven - God zij dank - oneindig veel ruimer is dan wat we kunnen zien, veel meer omvattend dan de eindigheid van dit ene leven.

Offergang

(begeleid door de begrafenisondernemer)

Familie, één rij, voorganger deelt de prentjes uit.

Dan twee rijen, Wim en Luc delen de prentjes uit.

"Mijn hart is onrustig tot het rust vindt in U"

hierop hopen wij, hiervoor bidden wij:

voor Hilde, voor Paul, haar partner en zielsgenoot,

voor haar ouders om wie ze zo bekommerd was,

voor haar familie...

en we verruimen onze kring in dit gebed met alle mensen,

waar ook ter wereld, zwaarziek, stervende,

met mensen - zonder naam -

die nog levend al dood en vergeten zijn

dat alle angst, alle pijn, alle verdriet gezien wordt,

gehoord, erkend en een geborgen bedding vinden

dat wij voor elkaar zo'n zachte bedding kunnen zijn

dat eens .... uiteindelijk - alle breuken geheeld worden

alle onvolkomenheid voltooid wordt

alle dood verslonden.

Stilte

Mag ik u vragen om op te staan.

Onze Vader:

Om ons eraan te herinneren dat we niet alleen zijn

dat we verdriet en gemis kunnen delen en samen dragen

bidden we nu het Onze Vader,

dat oude, dwarse gebed, dat tot op vandaag

zovele generaties mensen woorden gaf

in grote verlatenheid, onmacht en pijn.

Geven wij elkaar een hand als teken van vrede

en bidden we naar best vermogen: Onze Vader (korte stilte)

Bemoediging: Als bemoediging lees ik een tekst van Hilde

uit het boek 'Van aarde en hemel thuis':

Ons leven vliegt voorbij

en raakt al veel te vlug de dood.

Iemand die wegvalt laat leegte achter,

pijn, gemis... maar ook herinnering.

In ons geheugen staan ze scherp, alle herinneringen.

De jaren zijn als dagen geworden,

anekdotes als aaneengeregen kralen.

“Zeg, weet je nog toen...”

Doden blijven spreken.

Echte liefde krijgt niemand kapot.

Liefde en goedheid zijn een onuitputtelijke

bron van leven.

Zo is onze hoop in Gods hart geborgen.

En zullen wij ooit zien en horen,

voelen en tasten, oog in oog staan

en dit geheim van binnenuit verstaan.

Slotlied: Uit staat en stand (11)

Beste mensen,

hier zijn we bij het einde van de viering gekomen.

Dit zijn de laatste ogenblikken dat Hilde nog in ons midden is.

Zo dadelijk gaat ze haar laatste stille weg.

We zullen haar na een laatste groet

ingetogen, waardig, met eerbied

in grote stilte naar buiten dragen.

Mogen wij u vragen om vanop uw plaats

die stilte te ondersteunen

tot Hilde helemaal buiten is gedragen.

De kaarsdragers mogen hun kaarsen nemen

en voor de kist plaatsnemen

Laatste groet:

"Er is een stilte, die geen stilte is,

maar ingehouden adem...

Er is een licht, dat nog geen morgen is,

maar slechts het dagen van de dageraad.

Er is de zekerheid die nog wachten is,

roerloos wachten, als bij het uitgezaaide graan..."

In die stilte, in dat licht

gaat Hilde nu - in Gods hart geborgen,

haar laatste stille weg.

A-dieu, lieve Hilde.

Hilde wordt in stilte de kerk uitgedragen,

voorafgegaan door de mensen die de kaarsen dragen.

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen