24.12.2010 Kerstviering: Het woord is mens geworden...

 

Toelichting werd gehouden door Rita Weynants.

Het licht schijnt in de duisternis...


 

 

Stevige kost, de openingswoorden van het Johannesevangelie: compact, gelaagd, abstract, evocatief ... een hymne in geheimtaal, een gedicht over menswording,

een nieuw scheppingslied...

'In het begin' zingt Genesis, 'In het begin' zegt Johannes. Dezelfde openingswoorden. Ze zeggen: Zo is het altijd al geweest, zo is het in beginsel, in essentie...

Met die eerste woorden worden wij op oude, stevige grond geplaatst en onder een oneindig firmament. Hier zullen we iets te horen krijgen dat wezenlijk is.

En dan volgt die poëtische tekst die ons - vanavond in de kerstnacht, in de donkerste tijd van het jaar - wil vullen met licht en hoop en leven...

Drie wonderlijke zinnen lichten we er uit om over te mediteren.

Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.

In De Morgen van 4 December zegt Daan Hugaert, acteur uit Wittekerke, Witse en Thuis die zich tegenwoordig in donkere schurkenrollen moet inleven: "Zonder iets van licht in je hart, ben je van God verloren en bevind je je middenin het inferno"...

Zou het waar zijn dat wij gemaakt zijn voor het licht, ... dat we niet aan de dood worden overgelaten, dat we gemaakt zijn om te leven - hier en nu, overal en voorgoed... dat de grond, de bron, het leven van dat leven Liefde is?

We weten het niet. We twijfelen dikwijls. Vooral als de nachten lang zijn en de dagen kort en grijs. Over de donkerte zijn we wel zeker. Die kennen we.

Het leven zelf maakt ons ervaringsdeskundigen: We verliezen iemand die we heel graag zien. We worden ziek, in ziel en lichaam gekwetst, onze job staat op de tocht. Onze idealen raken ondergesneeuwd. We zijn bang. Om oud of nog ouder te worden. Om alleen te blijven. Voor de crisis. Voor de toekomst van dit land en van onze kinderen. Moedeloos omdat het geweld doorgaat, de onrechtvaardigheid aanhoudt.

Dat daarin de liefde en alleen de liefde uiteindelijk overeind blijft dat weten we niet. Maar we hopen het wel. We hopen het met alle vezels van ons wezen.

En we voeden en koesteren die hoop. We proberen ze in onszelf en in elkaar te versterken...

Soms even wordt lijden opgeschort

of dragen mensen het samen, zingen wij,

zo zouden wij moeten leven...

En we kijken uit naar vonkjes licht.

Kijk naar de welbespraakte Barnaby Raine -bijvoorbeeld -, 15 jaar, die met zijn standpunt over de demonstraties van scholieren/studenten in Engeland het podium beklom en tijdens een anti-oorlogsdemonstatie het woord voerde. Hij drukt er op dat zijn generatie niet langer post-ideologisch is, dat ze verder kijkt dan hun facebookprofielen en X-Factor-programma's en solidariteit en kameraadschap even relevant vindt dan ooit tevoren. “Wij zijn niet langer de generatie die bereid is om achterover te leunen en aan te nemen wat ze ons ook maar geven. Wij zijn de generatie in het hart van het verzet."

Kijk naar wat er staat in Humo, ergens in november:

In de Brusselse Onze-Lieve-Vrouw van Goede Bijstand hebben Johnny De Mot en zijn medewerkers voor de jongeren, de ouderen, de eenzamen, de twijfelaars, de daklozen, de sans-papiers, de junks en de prostituees een vangnet uitgegooid dat enige veerkracht blijkt te hebben. " Hij zegt:

(...) Als parochie ben je niet meer dan een plukje hoop, een kans op herbronning, een boksbal desnoods - je bent alles behalve macht. En dat is maar goed ook. Je geloof wordt tot de essentie herleid: je probeert elkaar te leren hoe je gelukkig kunt leven. Daar gaat het om: geluk. Ik haal het in de eerste plaats uit de mensen om me heen. Mensen zetten me ertoe aan om het evangelie te lezen, niet omgekeerd"

Kleine vonkjes licht in de duisternis: een jonge strijdbare stem, een plukje hoop, een kans op herbronning, een boksbal desnoods...

Zo klein en kwetsbaar maakt het sterke, goddelijke Licht zich door in de wereld te komen. Zo fragiel is het eeuwige Woord vlees geworden, overgelaten aan hoe mensen het willen ontvangen: broos als een klein kind in de kribbe, een knaap in de tempel, een wijs en weerloos man ter dood gebracht...

De enige Zoon... die God zelf is ... die aan het hart van de Vader rust... heeft hem doen kennen.

Hij wordt hier niet bij name genoemd, die goddelijke mens van vlees en bloed, maar wij weten over wie het gaat. In hem en door hem heen heeft het goddelijke licht fel geschenen. Vier keer onderstreept Johannes dat: enige Zoon, God zelf, aan het hart van de Vader, hem doen kennen....

Dichterbij is er niet te komen. Hij heeft hét heel goed verstaan, en hij heeft er naar geleefd, hét gedeeld, hét bijna 'aanraakbaar' gemaakt. En - misschien voor sommigen onder ons een stap te ver - hij heeft het een naam gegeven: vader. Zo werd hij een bron, een deur, een weg, een lichtspoor ... De wijsheid en het Licht die met Hem in de wereld werden gebracht zijn gebleven...

In deze kerstnacht vragen wij ons af:

Hoe kan dat tere licht blijvend onder ons zijn tent opslaan?

Kan het ook in ons wonen? Zullen we het ook in onze tijd blijven verderdragen?

Johannes verzekert ons:

in ons ligt het vermogen om kinderen van God te worden, om uit God geboren te worden...

Vermogen staat er.

Is er een woord te bedenken dat ons meer moed kan geven?

Een zin die ons sterker kan aansporen om te vertrouwen in de krachten die in onszelf liggen; die ons méér kan optillen tot onze grootste menselijkheid?

In ons ligt het vermogen om een kind te zijn:

om het kleine, het kwetsbare in ons toe te laten, het oorspronkelijke, het pure, het ontvankelijke, niet berekenende, het vermogen om te groeien ...

Geef mij terug de ogen van een kind

dat ik zie wat is en mij toevertrouw

en het licht niet haat, zingen wij

In ons ligt het vermogen om van God te zijn:

om - geborgen in die naam 'ik zal er zijn' - het grote en het sterke toe te laten, het goddelijke licht in ons,

om te leven uit de overvloed, goedheid en waarheid die met dat kleine kind in de wereld zijn gekomen

en om het Licht in ons en om ons heen te vergroten.

Dat vermogen is in ons gelegd.

Deze nacht herinnert ons daaraan, deze heilige nacht

waarin het diepe, winterse donker al aan het kantelen is

naar het langzaam aan kracht winnende licht.

Zo is het altijd al geweest, zo is het in beginsel, in essentie...

Geloof ik dat? Geloof jij dat?

Rita Weynants

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

September 2018
M D W D V Z Z
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen