Geloof, hoop en liefde 06 maart 2010 (1/3)

Toelichting gehouden door Magda Vingerhoets:GELOVEN

 

Velen onder jullie hebben wellicht ook al naar de Tv-reeks 'In Godsnaam' gekeken  die momenteel loopt op Eén. Wat me het meest geraakt heeft in de eerste reportage over de trappistinnen van Brecht, was het antwoord van die oude zuster op de vraag van Annemie Struyf: Wat is voor jullie het mooiste moment geweest in het klooster?

 

 

 

Er viel toen een stilte en die ene zuster antwoordde: Tja, de dag van de eeuwige professie zeker. Toen kwam die andere bejaarde zuster close-up in beeld, bleek, scheefgegroeid, met een uitgelebberd steunverband aan haar pols voor de reuma. 'Neen', zei die non bedachtzaam, 'Voor mij niet. De mooiste momenten zijn als ge vanbinnen aangeraakt wordt door God. Maar dat gebeurt maar af en toe'.

Ik vond dat grandioos. Daarover gaat het, dacht ik toen. Dat is de reden waarom die vrouwen daar zitten en dat al die jaren samen kunnen volhouden.

Ze werden door Iemand of Iets geraakt vanbinnen, aangesproken, gelokt, vertederd. Die roep heeft veel meer met hun hart dan met hun verstand te maken. Het gaat hun verstand te boven.

Geloven gaat niet over het aanvaarden van een aantal geloofsovertuigingen of over het intellectueel beamen van dingen die niet te bewijzen zijn. Over credo's en dogma's, zeg maar. Wat niet wil zeggen dat je niet moet nadenken over  je geloof. Zeker wel. En best kritisch nadenken. Je hoeft geen naïeveling te zijn om te geloven, zoals de media dat graag verkondigen.

Al dertig jaar kan ik de officiële kerkelijke geloofsbelijdenis niet meer over mijn lippen krijgen. Gewoon omdat het begrippenkader daarvan thuishoort in een ver verleden. Volgens mij moet elke generatie opnieuw naar een gepaste verwoording zoeken voor haar geloofsverstaan en dan nog mogen de accenten persoonlijk best verschillen.

Geloven heeft voor mij alles te maken met zich toevertrouwen aan de joods-christelijke Godsidee zoals die in de hele bijbel wordt verhaald. De Eeuwige, de Ene die het telkens weer opneemt voor de zwakke, de arme, de verstoten mens, meestal verpersoonlijkt in de vreemdeling, de wees en de weduwe. En die daartoe mensen oproept en begeestert. De Bijbelse mens die ontdekt dat solidariteit een diepe vreugde geeft en onverhoopte toekomst brengt. Toekomst voor heel het volk. Inderdaad, een God van geloof, hoop en liefde.

Ik denk dat alle mensen een drive nodig hebben, een stuwkracht, een doel, een elan om hun leven zinvol te kunnen ervaren. Ik neem aan dat dat voor een aantal mensen de sport kan zijn, of wetenschap, of een bedrijf, of kunst, of cultuur, of een sterke liefdesrelatie.

Voor christenen kan die Bijbelse droom van een wereld waarin iedereen tot zijn of haar recht mag komen, van mensen die in waardigheid hun eigen naam mogen dragen, mee die rol vervullen. De tegendraadse en soms choquerende handelswijze van de evangelische Jezus maakt dat project menselijker en concreter. Zoals in het evangelieverhaal dat we daarjuist gehoord hebben. Jezus is onderweg naar Jeruzalem waar hij, zoals hij best kan vermoeden, vermoord zal worden. Hij loopt daar met een hoop volk achter zich aan dat geen benul heeft van zijn keuze voor de concrete liefde, tot der dood. Dan stopt Jezus ineens voor een blinde, stinkende bedelaar die daar langs de weg zit. Een blinde man die wél in Jezus de zoon van David ziet, verpersoonlijking van de Eeuwige die recht doet, liefheeft, toekomst geeft. De blinde ziet, de omstanders zijn blind. De blinde vertrouwt zich helemaal toe aan Jezus en die kan niet anders dan zijn naam, God redt, waar maken. Je geloof heeft je gered, zegt Jezus hem.

Geloven is dan ook meer een levenswijze, een werkwoord, een manier van kijken, van keuzes maken.

Enkele weken geleden maakte ik op mijn werk iets mee dat mij serieus confronteerde met dat al of niet gelovig handelen. Zoals een aantal onder jullie wel weten, werk ik als thuisverpleegkundige bij het OCMW van Antwerpen.

Die winterse zaterdagmorgen had ik de drukke toer in Berchem. Ik moest onder andere een nieuw adres gaan zoeken in een wijk waar de strooiwagens niet gepasseerd waren. Veel gas moest ik aan mijn autootje niet geven want dat schoof zo wel over de baan. Ik kwam terecht bij een slordig geklede oude dame in een armoedig en rommelig appartement, die een vitaminespuit moest krijgen. Die inspuiting kon ik niet geven want ze had de ampul niet in huis. De thuishulp, die normaal de boodschappen doet,  was de dag voordien niet langs geweest omdat het te glad was en zelf durfde ze niet buiten om naar de apotheker te gaan. Maar ge moet voor mij katteneten gaan halen, zei ze. Ik heb niks meer voor mijn kat en dinsdagnamiddag komt die thuishulp pas terug. Er kwam inderdaad een vuile oude kat over de tafel naar mij toe getippeld. Ik antwoordde dat dat eigenlijk mijn werk niet was en vroeg of iemand anders voor haar naar de winkel kon gaan. Nee, zei ze, ik heb niemand. Niemand. Dat woord klinkt elke keer zo verschrikkelijk in mijn oren.

Ik ben al wel voor patiënten naar de apotheker gereden of zelfs een brood gaan halen tijdens het weekend, maar katteneten!

Met tegenzin vroeg ik waar die winkel dan wel was. Hier achter den hoek, zei ze. Volgens haar niet de moeite om de auto te nemen. Zonder pardon stopte ze me vier euro in mijn hand en zei dat het van het merk 'sheba' moest zijn. Zoveel doosjes als je voor dat geld krijgt. Enfin, ik liep de deur uit in de aangewezen richting. Ik was de hoek al een eind voorbij maar kwam geen enkele superette tegen. Een vrouw die ik aansprak wees met haar arm nog een heel eind verder. Ik begon al meer en meer te lopen op het gladde voetpad en ergerde me dood aan die vrouw met haar hongerige kat. In de superette kocht ik zes doosjes sheba, wachtte geduldig mijn beurt af aan de kassa en kreeg ik geen plastiek zakje om de stapel doosjes in te steken. Op de terugweg liep ik pardoes een verkeerde straat in en was meteen de richting kwijt.

De meneer die ik aansprak keek verbaasd naar mijn witte schort en de doosjes katteneten in mijn handen. Ondertussen woelden de emoties en gedachten door me heen. Ik voelde me gebruikt, was razend kwaad op mijn patiënte. En langs de andere kant vond ik het ook wel erg dat ze voor die kat geen eten in huis had. Waar sta ik nu met mijn keuze voor de armen, dacht ik. Wat is nu christelijk leven? Zo concreet en vervelend als het kopen van katteneten kan dat zijn.

lt;p class="MsoNormal" style="margin-bottom: .0001pt; text-align: left;" align="left">Toen ik terugkwam in het appartement in de Karmelietenstraat kon ik het toch niet laten om te zeggen dat die winkel geen honderd maar duizend meter ver was. Och, ik weet dat niet zo juist, zei die madam nonchalant. En nee, ik heb niet gevraagd of ze dan wel voor haar zelf nog genoeg eten in huis had. Dan moet ze maar mee-eten van die sheba, dacht ik sarcastisch...

 

Tja, christelijk gelovig in het leven staan, kent zo zijn vreugdes en zijn inspanningen. De vreugde van de innerlijke bezieling, van de kracht en de bemoediging van de gemeenschap, zoals in deze vleugelvieringen. Maar ook de inzet van dag tot dag om die naam van de Eeuwige mee waar te maken: Ik die er altijd voor jou zal zijn.

VOORBEDEN

1. Gedenken wij allen die, zoals de blinde uit het evangelie, langs de kant van onze maatschappij zitten. Hen die lijden onder sterke gevoelens van zinloosheid, van leegte, van verveling, van mislukking. Allen die lijden aan een depressie of burn-out. Dat zij nieuw uitzicht mogen krijgen doorheen de lange donkere tunnel. Opnieuw toekomstperspectief omdat zij ondervinden dat zij liefde ontvangen en liefde kunnen geven. Omdat ze weer hoop vinden en vertrouwen in zichzelf en anderen.

2. Gedenken wij  allen die als gelovigen willen leven. Allen die zich aangesproken weten door een Kracht die hen overstijgt, appelleert, bemoedigt en troost. Dat zij milde mensen mogen worden, verdraagzaam, innerlijk vrij, wegbereiders. Dat zij niet in een geestelijke droomwereld verzeild geraken, maar middenin de realiteit van het leven, geloven, hopen en liefhebben. Dat zij oog blijven hebben voor de humor, het schone en het goede en daarmee anderen dienstbaar zijn.

3. Gedenken wij allen die verantwoordelijkheid dragen in de verschillende geloofsgemeenschappen. Dat zij zich niet laten verleiden tot machtsmisbruik, geldgewin, manipulatie, idolatrie, bangmakerij, geweldpleging of fanatisme. Dat zij hun eigen godsdienst of overtuiging én hun eigen persoon kunnen relativeren. Dat zij mogen begrijpen dat er vele wegen leiden naar Rome of Mekka of het Nirwana of wat dan ook.

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Juli 2018
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen