04.04.09 Broederlijk Delen: Wierook van verbondenheid.

Toelichting gehouden door Hugo De Schrijver. Voor kleine mensen is Hij bereikbaar, Hij geeft hoop aan rechtelozen….Daarover gaat mijn toelichting van vanavond.Namaskar, Namaste, Zo begroeten de mensen in India elkaar als ze het oprecht menen met jou! Lieve mensen,Wat ik jullie nu ga voorlezen is ter plaatse geschreven, tijdens mijn verblijf van 2 maanden in Jaipur in de staat Radjasthan, in India in het tehuis voor straatkinderen, in wat ik zou omschrijven als een “micro-wonder” in een immens subcontinent.  Ik ben hier nu wel lichamelijk aanwezig, maar mijn  gedachten en gevoelens blijven nog wel voor een tijdje bij de 56 weeskinderen in Udayan, in het project Vatsalya.Vatsalya = een Sanskriet woord dat zoveel betekent als “genegenheid, affectie voor kinderen” enUdayan wil zoveel zeggen als “opstaan, groeien, voorwaarts gaan”.
 
 OhmHari Data  =  God (is Hij die) geeftHari Bhokta = God( is Hij die) ontvangtHari Harnam = God is de Enige die al ons verdriet wegneemtPrajapati = De Schepper (Bramha) = Hij wordt door iedereen geliefd Hari Vipre, Sharivastu = Met Gods’ zegen kunnen we ons lichaam voedenBhogte, Bhatje = God is in onze gedachten, wij bidden tot HemOhm, Shanti, Shanti, Shanti = God geef ons vrede, geef ons vrede, geef ons vrede  Zo beginnen de kinderen van Udayan – wat hun geloof of overtuiging ook is - hun maaltijden.  Een dankgebed, 3x per dag, intens en voor zover ik dit kon ervaren, ingetogen en overtuigend gebeden.56 kinderen = 80 % van hen weeskinderen van 2 ½ tot 18 jaar.  Een unieke leefgemeenschap die door hen, samen met de staf en de leerkrachten wordt gedragen en gekoesterd als een kostbaar iets, dag na dag, 365 dagen lang, op een oppervlakte van zowat 5 ha:  hun “campus” zo noemen ze trots deze plek.  Een plek waar je alles kan vinden wat deze gastjes nodig hebben -  van een boerderijtje, een minibakkerijtje, een feestzaaltje over een werkplaats naar een heuse bib en ook de nodige klaslokalen!a--Ze slapen in gemeenschapjes van +- 12 kinderen, meisjes en jongens netjes gescheiden, behalve de allerkleinsten.
Hier inUdayan kan geoogst worden, figuurlijk en letterlijk, voor mens en dier, hier kan je een diversiteit vinden aan planten, bomen, gewassen, bloemen en dieren.  Daarom wordt de kinderen ook geleerd met respect en inzicht om te gaan met al wat leeft, met – ik zou bijna zeggen – de hele kosmos.
Je vindt hier zowel zonne-energie als zelfgeproduceerd biogas en ecologische zelfontworpen snufjes naast het menselijke aspect = vriendschap, geborgenheid, vertrouwen, familiegehechtheid, liefde!a-- b--Spontaan vraag ik me af of ik in mijn leven al ooit in contact geweest was met weeskinderen.  En als ik dan heel diep in mijn kindertijd duik, kom ik er inderdaad wel tegen.  Ons moeder had namelijk een winkel in dameskleding en aanverwanten en daar kwam een paar maal per jaar een meisje binnen dat kleding meekreeg en nog wel ZONDER TE BETALEN!

Uitgezonderd het feit dat ik al op veel te jonge snotneuzen leeftijd verliefd werd op dat meisje en dat ons moeder vertelde dat dit juffertje geen vader of moeder had is het alles wat ik leerde over wezen.  b--

 Toen ik in oktober ll.  voor de eerste maal aanbelandde in Udayan, was ik meteen verkocht en besliste  bijna onmiddellijk dat dit de plek was waar ik die talenten uit Lucas…….kon laten openbloeien.  Ook in de Koran, in de Thora en in het Guru Granth Sahb, het heilige boek van de Sikhs is er sprake van je talenten te gebruiken.Voor mij is het een zoveelste appèl, dat niet onbeantwoord kon blijven.  Als ik die talenten – wat ze ook zijn en hoe ik ze ook invul – hier gebruik, dan gaat er voor mij een ongekende wereld open.

c--Hoe dikwijls zeg ik het aan de wat oudere kinderen:  “ga voor een spiegel staan, durf jezelf in de ogen kijken durf dan te zeggen: DAT BEN IK! , IK Shevantsu, Ik Aasma, Ik Mado, ik Devyani, ik Irfan, enz.  Ik mag me gelukkig – of zelfs ongelukkig voelen, want dat hoort bij je groeiproces:  op deze manier wordt je volwassen, leer je verantwoordelijkheid opnemen, ervaar je dat je hier niet voor jezelf alleen bent, maar ook voor de anderen.c --

 

Stuk voor stuk zijn het schatten van kinderen, ook al hebben ze bij momenten hun nukkigheden, hun kwaadpitserij die plots de bovenhand haalt, hun aanvaarden van plooibaar zijn zoals het riet om niet te breken, ‘hun soms “Ik laat het maar vlaggen, ik laat me maar gaan”

Elk van deze kinderen heeft  z’n eigen geschiedenis.  Een achtergrond die voor sommigen onder hen onmenselijk was.
Achtergelaten door ouders of door familie nadat hun ouders gestorven waren, of weggelopen van thuis toen ze amper 6 jaar waren om in de slums of in de straten onder te duiken.  Sommigen zijn altijd wees geweest vanaf hun geboorte, weer anderen werden het huis uitgezet omdat ze met te veel thuis waren en niet meer pasten in het leefbudget, voor zover je hier van een budget kan spreken = 14 kinderen dagelijks  met  een kom rijst voeden en dat met een inkomen van amper Rps 65, - (wat gelijk staat aan € 1, -
Veel  van deze kinderen werden misbruikt, op welke wijze dan ook, en kwamen in  contact met corruptie, seks, drugs, roken en alcohol.

Misschien zou je uit mijn ooggetuigenverslag willen afleiden dat de miseries en de daarbijhorende kompassies dagelijkse kost zijn in Udayan?

Nee hoor, het tegendeel is waar.  Ze mogen zijn wie ze zijn, niets wordt hen opgedrongen behalve een aantal leefregels om alles gesmeerd te laten lopen.  Hier kunnen de kinderen openbloeien via eigen aangepast en officieel goedgekeurd onderwijs, ook via Indische klassieke dans, muziek theater, via de hen omringende wereld en nog tientallen zaken meer.
Hier mogen ze in contact komen met hun emoties, met hun verborgen en weggedrukte DIT BEN IK, met hun aspiraties, om zo de opgelopen trauma’s te verwerken.

 

Waarom kan ik hier niet langer blijven?  Ja ik weet het natuurlijk wel = mijn visum verloopt en kan niet verlengd worden ook al heeft men er moeite voor gedaan.  Soms gaan mijn verlangens misschien wat te ver en zou ik hier makkelijk 3- 4 maanden kunnen verblijven, omdat - zonder in zweverij of gevoeligheden te vervallen -  ik gewoon mag en kan  zeggen DIT IS EEN PLEK OM LIEF TE HEBBEN, een plek op aarde waar liefde, geloof en hoop werkwoorden worden en waar liefde in al zijn facetten kan gezien worden, zoals een diamant door fel licht beschenen al zijn mooiste kanten kan laten bewonderen, zo wordt liefde in Udayan een werkelijkheid.

“Laat de kinderen zijn wie ze zijn” is het motto van Udayan.  Hier worden ze aangemoedigd vrij te denken, hun gevoelens van blijdschap en verdriet zonder voorbehoud te beleven, een andere weg in te slaan, en dit alles op de juiste wijze te incorporeren in hun dagelijkse ZIJN.

 

 d --Hun opvoeding is een MUST,  een echte noodzaak  en de gehele basis voor hun opgroeien.  Het wordt niet allemaal zo schools gedaan:  alle kinderen worden regelmatig geëvalueerd en met hun verlangens en motivatie wordt wel degelijk rekening gehouden.  Er zit zoveel talent in die kinderen: bakkers, schrijnwerkers, wetenschappers, landbouwers, sportlui, taalminnaars, artistiek begaafden, mecaniekers, leerkrachten in spe.  Elke evaluatie wordt rustig bekeken en verder uitgediept.  De kennis die ze opdoen halen ze vanzelfsprekend uit het hen aangeboden onderwijs, maar ook uit in het bekijken van documentaires op Discovery Channel, National Geographic, enz en dit dan op dagelijkse basis.
Aardrijkskunde, milieu, huishouden, talen en zelfs wiskunde worden dikwijls buiten de klas gegeven.  Uitstapjes en expedities in de weidse omgeving zelfs tot in Delhi zo’n 400 km verder, komen regelmatig voor.  Als ze 18 geworden zijn, kunnen ze op eigen vleugels vliegen, weliswaar  met op de achtergrond nog  mogelijk steun van Udayan. d --

 

 e --Misschien vraagt ge mij of ze niet wereldvreemd worden opgevoed?  Op het eerste gezicht zou dit misschien in die richting kunnen gaan.  Maar ik heb jullie al verteld over het bekijken van documentaires, de uitstapjes, enz.:  daarnaast kijken ze ook elke dag naar het nieuws en door de vele kontakten die de kinderen met vrijwilligers van over de hele wereldbol hebben, worden hun wereld- en mensenkennis enorm, vergeleken met andere plattelandsscholen.
Vrijwilligers springen in en bij in het onderwijs, spelen met hen, sporten zoals de monitor het voorstelt.  Er wordt gezongen, er is logistieke steun wanneer die nodig is, verhalen worden uitgewisseld, dansen en muziek zijn een belangrijk aandachtspunt, enz.  De kennis die vrijwilligers overdragen is onvervangbaar.
De staf en de leerkrachten hebben een heel sterke band met de kinderen.  De sfeer is erg familiaal ipv één van een strak gestructureerde instelling en dit merkt men meteen aan de omgang met elkaar als maa, pita, bhaiyya en behen of didi.(moeder, vader, broeder, zuster,” lieveke”) e –

 

Voor mij is, naast het omgaan met de kinderen,  het dagelijkse meditatiemoment met gebed bij zonsondergang, hét hoogtepunt van elke dag.  Ik zit in lotushouding in een kring samen met de kinderen, onder de luifel van het oecumenisch tempeltje.  Dan kunnen loslaten wat ik onbelangrijk vind die dag, wat me frustreert in de Indische levenswijze van die dag, loslaten  waar ik het moeilijke mee heb doordat mensen en zeker de kinderen zo’n beslag op me leggen, LOSLATEN en BINNENLATEN wat ik aankan…  om dan na een 20tal minuten de ogen terug te openen met een schitterende sterrenhemel boven mij, een sterrenhemel die we hier in Antwerpen, door de luchtbezoedeling, nooit te zien krijgen.
Dit is iedere keer opnieuw een unieke ervaring, een intens moment van eenvoud, nederigheid en geluk en dan is mijn avondgebed niets anders dan een “Dank U God dat ik dit met mijn/deze kinderen mag beleven”.

Loslaten en binnenlaten: “spiritual retreat” zou men het hier noemen – wat zijn mijn aspiraties, hoe leer ik mezelf beter waarderen op basis van een wereld rondom mij en ver daarbuiten?

Kinderen bloeien voor mij open, ze vertellen enorm veel, tonen hun vertrouwen en aanhankelijkheid, vertellen over zichzelf, hun beleven, hun vreugden en verdriet ZONDER reserves, op voorwaarde dat ik op mijn beurt mezelf onbevangen openstel voor hen, ZONDER reserves! Ik zou jullie lieve, mensen nog een paar uurtjes kunnen zoet houden met 10tallevoorbeelden van aanhankelijkheid, van vriendschap, vertrouwen, gehechtheid.Maar de tijd die me is gegeven slinkt schrikbarend…  

Ik lees oa in mijn dagboek van woensdag 21 januari: “Het hartverwarmende aan Udayan is ook nog, dat ik me thuis voel, erbij mag horen, dat ik aanvaard ben zoals ik ben, dat ik bij deze unieke familie behoor”. En dan komt  opnieuw de vraag van in het begin:  waarom geen 3 maanden hier blijven met als bagage in mijn achterhoofd een uitgewerkt aanpasbaar programma voor de kinderen?

Spontaan antwoord ik ja…ja, maar het thuisfront in Antwerpen, Lutgard en onze kinderen, de kleinkinderen, mijn engagement in Filet Divers, de Sociale Kruidenier, mijn taallessen, de ruilmuur, de babbels met de mensen die nood hebben aan een luisterend oor, enz…  Ik besef plots hier dat dit loslaten ook een vorm van onthechting inhoudt, wat onthechten zou kunnen betekenen, wat menselijkheid inhoudt, wat God van mij verlangt, maar waar Hij/Zij mijn vrijheid benadrukt, kortom wat liefde in zijn zuivere vorm inhoudt.Laat ik de kinderen voldoende aanvoelen wat warmte is, wat gehechtheid betekent, wat menselijkheid inhoudt, kan ik hun wat ouderliefde meegeven voor het leven of zo je wil Opaliefde???Er zo maar zijn, zonder meer.  De boodschap “Ik zal er zijn voor jou” concretiseren??  Vraagtekens en toch een antwoord!Toen ik gisteren terugkwam van mijn conversatiegroep overvielen mij deze bedenkingen ook.  Ik probeer ze in mijn pover avondgebed en avondlied te verwoorden, maar dat lukt niet.  Ik blijf alleen maar prevelen: “Dank je God voor deze dag, voor wat ik heb meegemaakt, voor wat Je mij hebt gegeven.  Dank je voor Jouw Naam die in hun handen staat geschreven.  Blijf  Jij voor hen en voor mij de wegwijzer” 

18 miljoen kinderen in de straten van India…Zij leven in een wegwerpmaatschappij, die zelfvoldaan rondtolt in eigenbelang, die deze vloek aan de Schepping blijft koesteren en herhalen in eigen belang. Ik zie de kinderen in de krottenwijken, ik voel en ruik ze met al mijn zintuigen op het ogenblik dat we ze gaan verzorgen…maar,  in Udayan wordt  aan “opkrikken” gedaan, hier wordt aan kinderen en jongvolwassenen geleerd dat zij er mogen zijn, er mogen bijhoren, dat zij geen wegwerpproducten zijn, hier wordt hun zelfwaarde bevestigd, hier mogen ze nog kind zijn en geen speelbal van genot, van afpersing, van onverschilligheid, van onmenselijk behandeling.


Ik begin te wenen, ik vloek, ik smaak bitterheid om die onverschilligheid, ik voel me plots machteloos, ik zucht, hééél diep…. of toch niet, want…

Wat liet ik, samen met mijn 4 kinderen   15 jaar geleden op Gerds graf in hard gesteente inbeitelen  uit Paulus’ brief aan de Korinthiërs:  Geloof, Hoop en Liefde, maar de Liefde is de belangrijkste.  De Liefde overwint alles.  De Liefde dat is het pad waar de kinderen dagelijks in Udayan letterlijk over gaan op weg naar de klasjes.  Niet voor niets wordt dit pad hier Moeder Theresapad genoemd!

Ik wandel er elke dag over samen met de kinderen, en ik voel de verbondenheid en dan voel ik al mijn eventuele frustraties en kwaadheid wegvloeien.  Ik word terug rustig.  Dat nieuwe kracht mag zijn…
Ik kan opnieuw een stukje loslaten, wat liefdeskiezeltjes van dit pad erbijnemen en verder gaan naar morgen.

Lieve kinderen in Udayan, ik kan jullie echt niet missen!