22.03.08 Paasvieirng

Toelichting gehouden door deel1: Jan Verachtert

                                          deel 2: Mieke Van Steelandt

Goede vrienden,

 

Ik  geraak niet in alle staten omwille van de jaarlijks herhaalde, wat opgefokte vreugde om het paasfeest. Voor mij is het élke dag Pasen. Maar óók élke dag Goede Vrijdag.

 

Die liturgische getijden, die op en neer gaande bewegingen, in elke religie, bekijk is als symbolische handelingen en zegswijzen om te duiden wat een mensenleven is : een hachelijke onderneming, altijd bedreigd door verdriet, verlies, afscheid, lijden en dood. Maar éven altijd : een boeiend gebeuren, stralend van grootsheid, authenticiteit, mededogen en goddelijkheid.

 

Goddelijkheid, als afstraling van het onbenoembare  Mysterie, zoals dat op een heel bijzondere manier is doorgebroken in Jezus van Nazareth.

 

Wanneer wij hemelhoog juichen of wanneer wij diep bedroefd zijn, in onze slechte vrijdagen én in onze stralende paasdagen, het leven zal waard zijn geleefd te worden, indien wij er zijn voor elkaar, in de Geest van Jezus.

 

Natuurlijk wil ik dus deelnemen aan de vreugde van onze gemeente,  vanavond, en wel :

 

-omwille van de opstanding die wij zo vaak zien gebeuren in mensen,

-omwille van onze zorg om onszelf en anderen juist tot opstanding te brengen, wanneer dat nodig is,

-omwille van ons ingebouwd vermogen tot opstandigheid, opstandigheid  die soms het vertrekpunt is naar opstanding,

-en vooral omwille van onszelf, hier en nu, omdat wij vandaag mekaar aanvuren om -als het enigszins kan- niet bij de spreekwoordelijke pakken te gaan zitten, de pakken van dood en verdommenis.

 

Bij de pakken gaan zitten, dat is steeds weer de grote bedreiging, en dat was dan ook de eerste reactie van de leerlingen van Jezus van Nazareth, na zijn roemloze dood, toen zij dachten dat het avontuur van opstanding voorbij was, wat zeg ik, toen zij dachten dat álles mislukt was.

 

Maar lezen wij niet dat zij, na enige tijd van totale verwarring, begonnen zijn elkaar terug op te peppen, onder meer door samen te blijven komen in hun diepe rouw, en door verhalen uit te denken om een diepere zin en betekenis te verlenen aan wat gebeurd was en niet gebeurd was.  

 

Ik citeer nu bijna letterlijk onze vriend Ignace D’hert, uit zijn commentaarstuk van 1999 over het paasfeest, in De Standaard, toen die krant nog pogingen ondernam om de kerkelijke feestdagen op een moderne manier te interpreteren :

 

Wat is nodig om in zo’n stemming zulke verhalen te laten ontstaan? Is dat niet het besef, het gevoel, het inzicht, de overtuiging en de hoop dat het graf van Jezus niet het einde is? Dat het met hem NIET gedaan is. En dat ze daarom in zijn voetspoor kunnen treden. Het klinkt niet triomfantelijk, want zij beseffen hoe het er in de wereld aan toe gaat. Hoe het gesteld is met mooie leuzen als “zwaarden omsmeden tot ploegscharen” en “vrede door gerechtigheid”. Deze leuzen houden geen stand tegen hen die het op de wereld voor het zeggen hebben. Maar : Jezus’ leerlingen weigeren het daarbij te laten. Ze houden eraan vast dat Jezus het bij het rechte eind had. Ze hebben het namelijk zelf meebeleefd en diep in zich hebben ze aangevoeld dat Jezus’ leven een definitief woord spreekt, een ‘laatste oordeel’ over de betekenis van elk mensenleven en van de geschiedenis.

Het gaat over een levenshouding die in deze wereld een profetische gestalte zal aannemen. Doordat we niet toegeven aan het alomtegenwoordig cynisme. Doordat we elkaar wegroepen uit het graf waarin we onszelf dreigen te begraven, uit paniekerige angst voor al die valse goden rondom ons. De goden van geld en macht, van status en prestige, van ras en natie. Goden die zodanige offers vragen, dat ze ons van onszelf doen vervreemden.

Want het kàn : dat we op profetische wijze overeind blijven in het alledaagse. Met Pasen vieren we precies dat we ons aangesproken voelen door de Geest van Jezus die ons roept om op te staan tot waarachtig en vol leven. Het lege graf is het grote symbool dat ons kan bemoedigen. De macht van de dood kan onttroond worden.”

 

Tot daar Ignace.

 

Zoiets moet natuurlijk dagelijks geleerd worden, dagelijks gelééfd worden, dagelijks bevestigd worden, met eindeloos vallen en opstaan : dat wij geroepen zijn om vólop en réchtop te leven, tegen de dood en het kwade in. Zalig Paasfeest.

 

 TOELICHTING PAASVIERING                 22 maart ’08

 

Elk jaar zie ik er weer naar uit :

naar de eerste bloemen in onze tuin,

naar het schijnbaar dode hout van de struiken dat terug vol levenssappen schiet en uiteindelijk blaadjes krijgt…

Elk jaar weer geniet ik van de ontluikende lente die met haar kleurrijke bloemen een overvloed aan energie bij mij losmaakt.

En juist in deze lente-tijd vieren we ook Pasen.

 

Als er één liturgische tijd is waar ik steeds weer deugd aan beleef dan is het de Paastijd.

Ik heb er nood aan om mij elk jaar opnieuw aan te sluiten bij de verhalen uit de Joods-Christelijke traditie.

De boodschap die hiervan uitgaat heb ik doorheen de jaren in mijn leven en werk geïntegreerd.

Het paasgeloof is voor mij een grondhouding geworden in mijn werk als hulpverlener…

Blijven geloven dat mensen kunnen opstaan uit hun lijden. 

Blijven hopen dat in de diepste duisternis toch een lichtpunt kan doorbreken. 

Blijven uitzien naar een nieuwe toekomst voor mensen die vastgelopen zijn… 

De deugd van de hoop is een onmisbare metgezel in mijn dagelijks bezig zijn. 

 

Nochtans kom ik in mijn werk in een Psychiatrisch Centrum veel Goede Vrijdag-ervaringen tegen. 

Mensen die middenin de miserie zitten.  Die worstelen met het lijden dat ongevraagd op hun weg is gekomen.  Die op dat moment geen licht zien en geen opstanding voor mogelijk houden.   

Goede Vrijdag herinnert er mij aan dat  het lijden niet weg te denken is uit een mensenleven en onze wereld.  Dat lijden ongevraagd binnenbreekt in het leven.  

 

Wat ik wel merk is dat het een enorm verschil maakt of mensen in hun lijden anderen ontmoeten die hen nabij zijn.

Die zoals Simon van Cyrene het kruis helpen dragen. 

Of die als de vrouwen blijven staan bij het kruis, tot op het einde.   Soms is dat het enige wat we kunnen doen :

mee onder het kruis staan, de lijdende mens niet alleen laten. 

Voor een aantal onder hen breekt er na verloop van tijd toch iets van Pasen door…

Ik zie mensen soms figuurlijk opstaan uit hun depressie, uit hun verslaving, uit hun getekend zijn door hun geschiedenis…  

Getuige mogen zijn van zo’n verrijzeniservaringen kan deugd doen. 

 

Ik vind het essentieel dat ik het visioen van Pasen blijf vasthouden.  Voor mezelf, om het werken tussen zoveel lijden vol te houden. 

Maar nog meer voor de lijdende mens die op mijn weg komt. 

Ik wil behoeder zijn van het kleinste lichtpuntje…

Mee uitzien – als de wachter - naar de morgen ,

Zien of er al kieren morgenlicht te ontwaren zijn

Mensen helpen om niet te blijven staren op wat vroeger was…

 

Elk jaar weer, samen met anderen, Pasen vieren: 

Het visioen blijven koesteren en levendig houden,

het verbeelden en uitzingen.

Ik vind het zalig dat ik dit in deze gemeenschap kan doen…

 

Mieke Van Steelandt

 

 

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

December 2017
M D W D V Z Z
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen