16.02.08 Van kwetsbaarheid naar kracht.

toelichting gehouden door Marijke Baken

VAN KWETSBAARHEID NAAR KRACHT

WEERLOOS WEERBARSTIG WEERBAAR

Marijke Baken - februari 2008

 

 

Al ruim 25 jaar is het lichaam voor mij de toegangspoort in het werken met ervaringen van mensen én met die van mezelf. De hele weg daarin voor mij was en is: het gaan naar de innerlijke, autonome kracht.

 

Mijn zoektocht is - in verschillende vormen - steeds dezelfde geweest: hoe kan je via het lichaam tot meer bewustzijn komen omtrent je ware zijn? Of: hoe kan er licht en ruimte komen in datgene wat je minder maakt dan je bent?

 

Uiteindelijk ben ik bij cranio-sacraal terecht gekomen, een zachte vorm van lichaamswerk waarbij contact wordt gemaakt met het zenuwstelsel en met het geheugen van onze cellen. Via cranio-sacraal - maar dat kan ook via verschillende andere wegen - maak je contact met een natuurlijke en grootse intelligentie die diep in ons organisme aan het werk is.

 

Omdat een concreet verhaal zoveel meer kan laten zien van hoe die innerlijke kracht dan werkt, wil ik iets vertellen over één van mijn cliënten. Ik moet er vooraf bijzeggen dat alle gesprekjes plaatsvinden tijdens de sessie waarbij zij op de tafel ligt en ik een behandeling geef. Vaak gebeurt dat met onze ogen toe zodat de aandacht kan gaan naar wat binnenin gevoeld, ‘gehoord’ kan worden.

 

Drie jaar geleden kwam ze voor het eerst bij mij. Een prachtig meisje van 7, een engelengezichtje. Maar boordevol woede en onmacht die het erg moeilijk maakten in het gezin waar ze 2 jaar eerder geadopteerd werd uit een Oostblokland. Vóór de adoptie had ze een geschiedenis gekend van zware verwaarlozing, ondervoeding en eenzaamheid. Een herhaling wellicht van de geschiedenis die haar biologische moeder eerder meemaakte.

 

Hoewel haar driftbuien uren kunnen duren - uren waarin ze totaal buiten zichzelf is - kan ze eigenlijk geen contact krijgen met gevoelens zoals boos zijn, verdrietig en bang zijn.

 

Bij aanraking tijdens de eerste sessies is het alsof elke vezel in haar lichaam zich opspant. Ik merk het contrast tussen haar houding bij het binnen komen (lief, vriendelijk, lachend) en wat haar lichaam werkelijk zegt (angst, enorm op haar hoede zijn).

 

Een tijdlang verlopen de sessies in stilte zodat er ruimte kan komen voor ontspanning, maar geleidelijk aan laat ik haar taal zoeken voor wat ze voelt, bv. wanneer mijn hand op haar hart ligt en ik haar vertel over de muur die iedereen rond haar/zijn hart heeft om dat hartje te beschermen. Hoe ziet die muur er bij haar uit? En dan volgen er ook spontaan beelden.

 

Tijdens het eerste half jaar zegt ze af en toe stilletjes tijdens de sessie dat ze wil stoppen. Ze vindt het niet leuk om aangeraakt te worden en komt er toe om dat op een bepaald moment ook te verwoorden: ‘’mijn hart wordt dan warm”, zegt ze, “en dat vind ik niet leuk want mijn hart heeft het liever koud”.

Maar het gaat verder. Stilaan geraakt ze meer vertrouwd met het woorden geven aan wat ze binnenin ‘ziet’. We kunnen nu zachtjesaan op verkenning gaan in dat hart. Daar blijken verschillende kamertjes te zijn, ieder met een gekleurd deurtje. Het gele, dat van blij zijn, staat open. Daar kan ze makkelijk in en uit. Het witte van verdriet gaat soms open, zegt ze, net als het blauwe van angst. Achter het rode deurtje zit het boze kindje. Dàt moet dicht blijven!

 

Nog een tijd verder laat ik haar kiezen waar ik aanraak. Ze kan nu zelf voelen welke plek iets nodig heeft en ook welke plek echt nog niks wil. En zo komen we bij de kaken terecht die voordien onaanraakbaar waren. Ook hier: ‘voelen en verwoorden’… en zo brengt ze deze plek nu zelf in verband met ‘boos’. Ze begint op eigen houtje een verbinding te leggen tussen wat ze lichamelijk voelt en haar gevoelens. Ook leert ze nu pas onderscheiden hoe spieren gespannen en ontspannen aanvoelen. En wat misschien nog belangrijker is… ze komt graag nu.

 

De weg naar haar innerlijke kracht gaat verder. Op een bepaald moment komt haar kwaadheid naar boven tijdens een sessie. Terwijl ze mijn hand zowat fijnknijpt maar me niet wil aankijken, perst ze de woorden tussen haar tanden: dat ze bang is dat ik boos ben op haar. Dat wordt een keerpunt. En ze leert dat het goed is dat het rode deurtje in haar hart af en toe open kan, want dat je helemaal kierewiet wordt van permanent opgesloten te zijn. Zo ontdekt ze dat het boze kindje boos is omdat ze honger heeft en eten wil – en dit refereert duidelijk naar haar vroegere geschiedenis waarover we verder niet praten.

 

Maar er blijkt nog iets anders te spelen. Een van de keren vertelt ze dat ze het weer wat moeilijker had omdat ze begint te mompelen of niet uit haar woorden komt en dat dat vooral gebeurt wanneer ze boos is. Ik vraag haar of ze zich nù even zo’n moeilijk moment kan voorstellen? En dan of ze wil kijken hoe oud zij is toen ze begon te mompelen en het niet meer kon zeggen. Ze doet haar ogen dicht, wacht en kijkt binnenin (zoals ze dat intussen geleerd heeft)… en zegt dan: 5 jaar. Ik vraag of dat meisje van 5 al hier is of nog in haar vroegere land. Ze zegt: daar. In het weeshuis. Ik vraag haar hoe het komt dat dat meisje daar onverstaanbaar praat. Is ze boos? Nee, zegt ze, ze is eenzaam. Dan zeg ik haar dat het zou kunnen dat wanneer ze nù boos is, iets van dat vroegere gevoel van eenzaamheid weer terugkomt zonder dat ze er daarom aan denkt. Ja, zegt ze, maar ik denk het wél. Wat denk je dan? Dat ze mij misschien terug alleen gaan laten als ik heel stout ben. Ik zeg haar dat er nu toch mensen zijn die heel erg om haar geven en haar graag zien. Wie is er zo allemaal? En ze noemt ze op: mama, papa, grootouders, zussen, … ze noemt ze elk bij naam… vriendinnen… ook die bij naam, gij (met een vragend oog naar mij), mijn juf… En dan vraag ik haar wat nu het grote verschil is met vroeger. Ze zegt: vroeger was ik eenzaam en nu ben ik soms bang, maar nu is het niet meer als vroeger! Wat kan je helpen, vraag ik, wat kan je tegen jezelf zeggen als de boosheid komt? Zij zegt: SPREEK! Als ik dat zeg tegen mezelf dan zal ik wel weer kunnen praten. En, zeg ik haar, als je het dan nog niet direct kan zeggen, zeg dan tegen jezelf: het is OK, ik ben niet stout, ik kan het alleen niet nu.

 

Intussen komt ze 3 jaar bij mij, met langere tussenpozen nu. Onlangs bracht ze ter sprake dat ze het moeilijk vond dat ze soms nog altijd zo kwaad wordt en er dan niks aan kan doen. Ik vraag haar of ze zich die keer herinnert toen ze nog maar 5 jaar was. Ja dus. Wel, zeg ik, voor dat kleine meisje was het zó moeilijk dat een stukje van jou niet is kunnen meegroeien. Dat is een stukje verdriet dat diep in je blijft zitten. En dat ik nu zou helpen om het in haar hoofd wat rustiger te laten worden zodat dat kleine meisje ook wat rust kan vinden. Ze sluit haar ogen. Laat mij ‘werken’ aan haar hoofd, wat lange tijd heel moeilijk is geweest voor haar. Ze volgt met haar aandacht, wordt helemaal rustig, en is intens tevreden nadien. Ze wéét dat ze nu zelf gezorgd heeft voor dat bange meisje van toen. Ze heeft die kracht diep in zichzelf aangeboord.

 

Het verhaal van dit kind is in wezen precies hetzelfde voor een volwassene. Het gaat om verloren kracht, om geschonden kracht, om getemde kracht die eigenlijk alleen maar opnieuw kracht wil kunnen worden.

 

Die kracht is iets anders dan de assertiviteit die vandaag zo belangrijk is, en ze is ook niet het tegenovergestelde van kwetsbaarheid, integendeel zelfs. Deze kracht betekent dat je weerloos kan zijn én weerbarstig én weerbaar. Soms moet je het ene wat meer ontwikkelen, soms moet het andere meer aandacht krijgen, maar alle drie zijn het bewegingen van liefdevol leven. Geen van de drie mag in ons achter een gesloten deurtje zitten!

 

In feite toont ons lichaam nauwgezet een weg om de vervreemding in onszelf op te heffen. Met lichaam bedoel ik dan het wonderlijke organisme dat wezenlijk met jezelf te maken heeft. Dat lichaam verdooft ons wanneer iets té pijnlijk is, maakt ons wakker als het daar tijd voor is, en creëert altijd weer een soort evenwicht – óók door ziekte, maar nog belangrijker is dat het lichaam ons toegang geeft tot de diepte, tot essentie.

 

Mijn lichaam geeft de mogelijkheid om te landen in wat er ís. In mijn lichaam woont mijn weten, op veel verschillende lagen; mijn weet hebben van de werkelijkheid, op veel verschillende wijzen. Ik heb jarenlang het gevoel gehad dat mijn lichaam mij in de steek liet omdat het mij zoveel pijn bezorgt. Maar gaandeweg ontdekte ik dat doorheen datzelfde lichaam en de kwetsbaarheid ervan zich iets kon ontvouwen van een grote kracht. Een kracht waar mijn denken alleen geen toegang toe krijgt. Een kracht die getuigt van verbinding en samenhang.

 

In feite gaat het dus niet eens om dat lichaam zelf, maar om de grote Diepte die via dat lichaam tot ons spreekt: noem het bron, kern, dragende grond, innerlijke wijsheid,  het goddelijke, of met een oud maar dierbaar woord… ziel. Het maakt niet uit. Er is belichaamde Aanwezigheid, een groot hart van mededogen. En al die jaren is dàt mijn passie geweest: te zoeken hoe die ziel, die leidende wezenskern, dat grote mededogen zich kenbaar maakt doorheen het lichaam. En daar gehoor aan geven.

 

Er is in ons en met ons en door ons heen een wonderlijke kracht die in staat is om waar dan ook, in welke omstandigheid dan ook, ons weer thuis te brengen. En thuis is waar je vliegen kan. Daar vindt de ziel haar ruimte.

 


VOORBEDEN

 

 

Voor deze tijd waarin het geluk maakbaar lijkt te zijn: dat we ruimte kunnen bieden aan wat ontsnapt aan onze controle en aan wat we niet begrijpen kunnen. Dat we ons verzet opgeven tegen wat niet is zoals we het zouden willen en de weg gaan naar verzachting.

 

 

Voor deze samenleving waarin voor iedereen een voorzien kadertje is met eigen gedragscodes:  hyperkinetisch, 50-plusser, moslima-met-hoofddoek, enzovoort. Dat er ruimte mag zijn om het zelf uit te zoeken, om het niet te weten, om anders te zijn en om eigen-wijs te zijn.

 

 

Voor wie met een moeilijk verteerbare gebeurtenis te maken krijgt: dat het een uitnodiging mag worden om anders naar het leven te gaan kijken, een vertrekpunt om iets nieuws te leren, om de kracht die tot dan toe verborgen was naar het licht te brengen.

 

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen