2017.03.11 Actualiteitsviering

De toelichting werd gehouden door Jos Clymans.

Hoe blijf je overeind in de lawine van onheilsberichten?

Berichten uit de actualiteit
De verontwaardiging is groot en de pijn en de woede nog groter. “We zijn nu deporteerbaar” zegt een jonge man die geboren en getogen is in de Rupelstreek maar niet over de Belgische nationaliteit beschikt. “Ze hebben ons laten zitten, allemaal. Waar zijn onze politici in de democratische partijen? Waar is de verontwaardiging tegen deze vreemdelingenwet die het mogelijk maakt dat mensen die hier geboren zijn, kunnen uitgewezen worden op basis van vermoedens?”
Antwerpenaren die met weinig geld moeten rondkomen, konden onlangs niet alleen hun wekelijks voedselpakket ophalen, maar ook hun ogen laten opmeten. Van de zeshonderd mensen die getest werden, gingen er 145 met een bril naar huis. En daar zaten heel wat Janssens en Peeters tussen. Mensen die zich tot nu toe geen bril konden veroorloven. Mensen die wèl exact weten dat er bijvoorbeeld nog maar 150 euro op hun rekening staat en dat er nog een factuur van 100 euro ligt te wachten. Al het nieuws van de graaiende politici en mandatarissen heeft die mensen enorm veel pijn gedaan.
Twintig miljoen mensen uit Jemen, Zuid-Soedan, Somalië en Nigeria dreigen van de honger om te komen. We staan voor de grootste humanitaire ramp sinds de oprichting van de Verenigde Naties, als de VN niet onmiddellijk ingrijpt. In elk van die vier landen heerst er een enorm militair conflict dat mensen op de vlucht doet slaan om te ontkomen aan oorlog en geweld. De VN moet dringend optreden om verdere ellende en lijden te verhinderen. Aldus een bericht uit het nieuws van vandaag.
“Vrijwilligerswerk heeft me echt gelukkiger gemaakt. Het heeft me in contact gebracht met een wereld die ik niet kende, de wereld van kwetsbare en kansarme gezinnen” zegt Katrien Schaubrouck, auteur van Gewone helden, naar aanleiding van de week van de vrijwilliger. “Vrijwilligers praten eigenlijk weinig over hun werk omdat ze denken dat het opschepperig zal klinken. Of omdat het beschuldigend zal overkomen. Terwijl dat zo niet bedoeld is. Uit vrijwilligerswerk spreekt een soort van optimisme, moed en hoop, omdat je de medemens de moeite waard vindt” aldus Katrien Schaubrouck.
Sinds 21 januari is de roze poezenmuts hét symbool van de vrouwelijke solidariteit, toen honderdduizenden manifestanten op straat kwamen vanuit verontwaardiging over de nieuwe Amerikaanse president. Vorige woensdag 8 maart staakten wereldwijd heel veel vrouwen. Ze komen op voor vrouwenrechten, en voor opvolging en berechting van seksueel geweld. Ze protesteren tegen armoede, racisme, de stereotiepe beeldvorming in de media en tegen alle onrecht waarvan vrouwen over heel de wereld het slachtoffer zijn.

Hoe blijf je overeind in de lawine van onheilsberichten? Waar zou hoop vandaan kunnen komen in deze zwaarmoedige tijden? En waarom zouden we überhaupt moeten hopen?
Zodra je ’s morgen je ogen opent, dendert de onrust je hoofd binnen. De krant, de radio en de nieuwssites bestoken je met harde feiten die je een plaats moet geven. Vaak gaat het om ellende, schandalen en wantoestanden die je verontwaardiging en je boosheid opwekken. Hoe gaan we daar als bewuste christen mee om? Mag je al die drukte opzij schuiven en resoluut kiezen voor rust in je hoofd? Of is elke noodkreet op aarde het waard gehoord te worden? Heeft Jezus ook niet gezegd: Ik ben niet gekomen om vrede te brengen?
Het is een hele evenwichtsoefening om je enerzijds blijvend te laten raken en anderzijds je vertrouwen niet te verliezen dat wij geborgen zijn in de hand van God. Dat lijkt een serieuze paradox. Er is zoveel pijn en onrecht, misbruik en onverschilligheid, leugen en geweld, armoede en honger. Ook al zou je kracht putten uit je verontwaardiging en er de hele dag op uittrekken om het onrecht te bestrijden, je zou ’s avonds ontmoedigd moeten vaststellen dat het zo weinig heeft uitgehaald.
Toch is er ook die andere werkelijkheid, minder opdringerig en schreeuwerig, maar daarom niet minder aanwezig. Al die kleine maar levensbelangrijke gebaren van liefde en zorg waarmee mensen elkaar overeind houden. Alleen wie voeling houdt met de grond van zijn bestaan, met God, de mensen om hem heen, met zichzelf, met de natuur, kan het opbrengen rustig te blijven te midden van de chaos. Vanuit mijn innerlijk moreel kompas kan ik keuzes maken. Wat kan ik doen? Waar ligt mijn talent? Op welk gebied kan ik zorgen voor een beetje meer vrede? Wat brengt ons verder naar een menswaardig bestaan voor onszelf en de toekomstige generaties?
Willen we staande blijven in het tumult en de turbulenties om ons heen is het misschien onze eerste plicht ons niet te laten opjagen. Ons hoofd helder te houden, te blijven geloven in het leven en in de vreugde daaraan verbonden. Het is onze plicht om ondanks alle ellende om ons heen vriendelijk en zonder oordeel te blijven kijken om zodoende niet te vervallen in gevoelens van machteloze frustratie. Alléén maar kwaad zijn en verontwaardigd is contraproductief en draagt niets bij aan mijn welzijn of dat van de wereld. Als ik met vertrouwen de wereld kan laten zijn zoals die op dit moment is dan veranderen mijn medelijden, machteloosheid en frustratie in compassie en moeiteloos handelen voor het welzijn van mezelf en iedereen. Dit geloof kan ons gaande houden in verbondenheid met al wie ons dierbaar is, familie, vrienden, deze gemeenschap. Zo worden we aanhangers en pleitbezorgers van respect, mededogen en rechtvaardigheid opdat misschien ooit alle levende wezens gelukkig mogen zijn.

Edegem/Antwerpen, 11 maart 2017
Jos Clymans

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen