2016.10.29 Troost en schoonheid

De toelichting werd gehouden door Bart Vermeulen.

(tussen harmonie en chaos)

1° Lezing:

Er is niets dat verloren gaat

(uit: Jij bent gekomen om te blijven, Claire Vanden Abbeele)

Er is en er zal altijd leven én dood zijn.

Heldere spiegeling aan de hemel én ruwheid van verweerde rotsen.

Verdwalen in pijn én branden van intens verlangen.

...

2° Lezing:

Toon erbarmen (naar Lc, hfst.6, vers 36-38)

...

Er zal altijd te leven zijn,

in oordeelkundundigheid die harmonieert met vrijspraak,

in overgave die wederkerigheid oogst en overmatig geluk.

Toelichting

Er zal altijd leven en sterven zijn...

Elk levensverhaal vertaalt het ontstaan en voorspelt het heen gaan,

het gaat over het ontwaken en ontslapen.

Elk levensverhaal, het jouwe en het mijne, verwoordt het onzinnig zinzoeken tussen harmonie en chaos.

Elk levensverhaal verbeeldt het star staren naar onsterfelijk én vergankelijk zijn,

verwoordt de hunker naar schoonheid en troost als een mantel of een lappendeken over elke kneuzing, over ieder verdriet, om alle gemis.

Als zwervers en strevers turen we naar de horizon, het ideaal altijd verder,  het paradijs zelden dichterbij. En we razen en verdwazen en bekampen het sterven van het Licht, het verdampen van het inzicht, het vertroebelen van het uitzicht, het onmenselijke gezichtverlies.

We dragen maskers, maskeren de treurnis, of zoeken,  in- en omgekeerd, tegen beter weten in,  toch naar tekens van erbarmen. We speuren spoorloos naar ogenblikken vol mededogen, verlangen naar een medemens die enig en uniek ‘warmhartelijkheid’ belichaamt, tot we weer medegedeeld en geheeld zijn, één en gekend en bevrijdt. Niet meer mistroostig en overgelaten aan een niet te dragen lot, maar weer verzot, zot van glorie.

Er zal altijd leven en sterven zijn...,

het snakken naar overleven als -schijnbaar- enkel smart is overgebleven en knagende pijn, en lijden eindigt in overlijden, schielijk of na een aanslepend ongemak...

Over alle leed heen begint er een zalig- en eeuwigheid, beweren de heilige schriften, of is het de nultijd in een zeroruimte waar elke body no-body wordt, ontzield ipv geestrijk vervuld.?.

Maar wij blijven verweesd achter bij elk nieuw verlies van vertrouwde personen en patronen, en weten ons nergens nog beschut, omdat we ook zelf troost- en rusteloos ‘niemand’ worden in de droeve overstelping, in de warboel van gemis.

En toch, tegen alle onbegrip en onmacht tav ‘lijden’, tegen het afsterven in, vieren we in de eerste novemberdagen het allerheiligste en gedenken we het allermooiste en evenzeer het allerzieligste: ‘zalig de treurenden’..., of is dit leedvermaak.?.

Er zal altijd leven en sterven zijn...,

schoonmenselijkheid naast disharmonie, onvoldaanheid en triestigheid.

Troost en vertrouwen ontmantelen echter die helaasheid.

Twijfel en verbittering daarentegen maken ziende blind, verdoven en verdorren het levensverlangen, bedriegen met fantoompijn.

Hoop ontbindt de tevergeefsheid, geloof doorbreekt de onredelijkheid, troostvolle stilte maakt het gedenken krachtig, -indachtig het prachtig voorbije-, tot voortbestaan: wij zijn gekomen om te blijven.

Sterfelijkheid is geen dodelijkheid. De dood is te absurd om waar te zijn, te dwaas voor woorden, te erg om echt het einde te zijn, te onaanvaardbaar om te accepteren als voldongen feit.

Er zal altijd leven en sterven zijn...,

een hiernumaals en een hiernamaals,

een geappelleerd en gegrepen worden, naast het loslaten en afstand doen.

Voor wie het leven met liefde doorlééft en in goedheid doorgeeft zijn er signalen van het oermysterie die getuigen dat er nog iets anders is dan louter herinnering en verlangen, nog iets authentieker  dan de schoonheid die je veel te laat liefhad en te oppervlakkig koesterde, en dat je daarom permanent , manifest of latent behoefte hebt aan barmhartigheid, mededogen en aan alles delende en helende troost.

Er zal altijd leven en dood zijn...

Er zal altijd sterven zijn,

het vloeken, het huilen, het tieren gedaan, het lachen vergaan.

Dan rest soms het pijnlijk doodzwijgen, het weigerachtig beseffen, het onwillig berusten.

Dan komt de kou, overvalt de rouw.

Hoe zullen we onafwendbaar afscheid nemen? Tijdig? En tijdelijk? Of veel te laat zoals dat schoon voor lief nemen, -liefst  zonder leed-,  het binnenste buiten gekeerd?

Hoe zullen we afscheid nemen, jij en ik, van ons zelf, van elk ander?

Plechtig, amechtig, met wierrook en kaarsen en pijn in het latijn waarvan we de betekenis vergeten zijn,’’ ita missa est’, oost west,  maar in leven blijven ware beter geweest, zelfs opperbest. (Over de doden (h)oorbaar niets dan goeds.)

Of doen we het snel, met een murmelend ‘vaarwel’, de handen tot stamelend stotterend goddeloos bidden gevouwen?

Of traag, voortvluchtig of luchtig als het dwarrelen van een herfstblad door het wiegen van de tak (en toch schrikken van de krak en de knak).

Hoe dan ook, we zullen het wellicht fout doen, omdat het dan doodleuk of doodernstig compleet misgelopen is.

We zullen hakkelen en struikelen over woorden omdat tegenzin onze grammatica  herleidt tot wartaal. Wie verstaat de stomgeslagen mond?

We zullen dan de laatste strofe van het levenslied zacht gebroken zingen, omdat het fluisteren ons daarbij toepasselijker lijkt dan het humorvolle brullen en gieren.

En een vuur ontsteken en in ademnood de geschiedenis vertellen van vanwaar we kwamen en hoever we raakten.

En hoe we van niets iets maakten dat legende wordt of weldra alweer godvergeten omdat we finaal de richting niet wisten van banaal naar vitaal, en ook niet de weg weg uit gemis en verdriet, tot getroost ipv geloosd...

Er zal altijd leven en dood zijn,

het ene gegeven, het andere te overleven, verweven tussen harmonie en chaos.

Magere of volslanke troost houdt ons zo lang en zo nodig hierin ‘samen’, dus geen ‘amen’ (en uit).

(bv)

 

 

 

Voorbeden:

Ondanks zoveel tragikomisch gestuntel

dat het streven naar schoonheid tot triestigheid vervaagt,

ondanks hoogdravende therapeutische goede raad

bidden wij om troost die pijngrenzen verlaagt,

die barmhartigheid openbaart

en helende empathie in zich draagt...

Ondanks zoveel dat redeloos afbreekt en radeloos afsterft,

dat hol klinkt of oor verdooft,

ondanks zoveel dat onzin of chaos inhoudt,

bidden wij om troost die minzaam opbouwt,

die tot harmonie verbindt

en nieuwe levensperspectieven open vouwt

Ondanks zoveel dat mis- en ten onder gaat,

dat kriskrast en de ziel kerft,

ondanks zoveel dat onoverkomelijk schaadt,

bidden we om troost die baat,

die verlicht en verhoopt

dat onwaarschijnlijkheid in waarachtigheid overgaat

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Juli 2018
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen