2016.09.10 Muziek

enkele teksten.

1e tekst

 

 

Dank zij Klara had ik in de vorige Kersttijd mogen kennismaken met een stukje muziek van de Estse componist Arvo Pärth. Het klonk zo puur, zo eenvoudig, zo intens en ingetogen tegelijkertijd dat het dagenlang in mijn hoofd is blijven naklinken. Het bleek een wiegelied te zijn met slechts enkele akkoorden en maar drie woorden die voortdurend als een mantra herhaald worden door prachtige heldere stemmen. De pizzicato’s van de vioolpartij en de enkele akkoorden van de contrabas geven de cadans aan en dragen bij tot een ingetogen stemming.

 

 

Het lied paste perfect in de Kerstsfeer. Maar sinds ik in de week voor de Vleugelviering – dat was op 19 januari - voor de derde keer grootvader was geworden, kwam dit wiegelied weer in mij naar boven. Kuss kuss kallike. Geen andere muziek kon beter verwoorden wat ik in die weken heb meebeleefd en meegevoeld aan geluk en ontroering.

 

2 tekst

De pianoman                                boek van Bernlef

Hier dan een korte inhoud van het boek de pianoman.

De eerste drie jaar van zijn leven sprak Thomas Boender geen woord.  Zijn vader Jelle en zijn moeder Tsjitske zeiden maar alleen het  hoognodige tegen elkaar. Monosyllaben….

Thomas zat in zijn kinderstoel tegenover hen. Jelle en Tsjitske keken over het kind heen naar de weilanden. Zonder woorden.

Toen Thomas vier jaar werd zei hij op een avond. “Honger, koek” Jelle trok zijn wenkbrauwen op, Tsjitske sloeg haar hand voor haar mond.  Hij praat, zei Jelle verbaasd.  “Ik heb het altijd geweten”, zei Tsjitske. Van toen af spraken ze met Thomas. Thomas leerde snel.  Maar omdat zijn ouders zich slechts van korte zinnen bedienden, veelal in de vorm van bevelen: ‘ geef hier dat ding’ ; pak dat ; laat los. Bleef het taalgebruik van Thomas zeer rudimentair.

Toen thomas naar school ging moest hij bijgewerkt worden. Een schooljuf zou hem bij haar thuis bijwerken. Na afloop van een bijles spelde ze een keer een stukje op haar piano. Ze zag dat Thomas ervan genoot. Ze besloot dan hem te leren spelen. Hij genoot daarvan.

Vele jaren gaan voorbij….en na heel wat avonturen.  En  Thomas wordt opgepakt nadat hij gewoon in een jachthaven in een bootje was gaan slapen. Toen dacht hij ik zal maar zwijgen, daar kan ik niets kwaad mee doen.

Omdat hij niet kon praten, dat  dachten deze politiemannen, werd er een dokter bij geroepen, daarna een psychiater. Word hij ook opgenomen in een psychiatrische instelling…. Maar ze konden hem geen naam geven. Wie was hij dan?

En daar bevond zich een piano.  Daar kon Thomas niet aan weerstaan, onmiddellijk is hij gaan spelen. Alle liedjes die hij van zijn schooljuf geleerd had. Muziek kon hij niet laten. Zo speelde hij elke dag voor de andere patiënten en bestudeerde het gedrag van hen.  Daarom  kreeg hij de naam : Pianoman, want spreken deed hij niet. Daar hij geen moeite mee.

Maar muziek laten dat was veel moeilijker.

 

3e tekst

Ik heb een oudere nicht M. Ze woont in Nederland en is al een eind in de 80.    Ze heeft parkinsondementie. Dat lijkt heel erg op gewone dementie maar soms is het net even anders.  Het lukt meestal wel om een rode draad te vinden in de verhalen die ze vertelt.

Vroeger zagen we mekaar niet zoveel maar de laatste tijd zoek ik haar vaker op. Ik neem eten mee zodat haar man T. niet hoeft te koken, we keuvelen wat bij een wijntje, eten een gebakje, … kortom, een echte Hollandse visite.

Nu staat er ook een piano in de living.  En die kijkt me al een hele tijd aan.  Want ik ben altijd zo  benieuwd hoe een onbekende piano klinkt en hoe mijn stukken erop klinken. Op een gegeven moment hou ik het niet meer uit en vraag of ik even iets mag spelen.

Dat is natuurlijk prima en ik tokkel wat  uit mijn rustig repertoire.  T. fluistert me toe: ‘je hebt een heel aandachtig publiek’ en wijst naar M. die op de sofa is gaan liggen en zichtbaar van de muziek geniet. Mooi!

Ik speel verder. Een thema uit de eerste liefdesfilm die ik ben gaan zien toen ik een jaar of 12 was, un homme et une femme, wel 4 keer gaan snotteren in de cinema.  Ik speel het met veel goesting tot ik geschuifel achter me hoor.

‘Wat doe je nou?,vraagt M., dit klopt niet, hoor! Er is iets mis.’

Ik stop natuurlijk met spelen en ga met M. in de zetels zitten zodat ze weer rustig wordt.

En dan valt mijn frank: in die filmmuziek zitten een aantal dissonanten!  Zelf vind ik dat extra spanning geven aan de muziek maar voor M. voelt dat kennelijk helemaal niet goed.  Het verbreekt het evenwicht waaraan ze eerst zo’n deugd beleefde.

Wat later speel ik Abschied vom Klavier, iets heel rustig van Beethoven.  En M. vraagt me om even heel dicht bij haar te komen zitten, arm in arm. Zo is het goed tussen ons.



 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Mei 2018
M D W D V Z Z
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen