2016.03.26 Sta op. Vrees niet door de dood heen

Toelichting werd gehouden door K. Gelaude.

‘Gaan naar het graf van de liefste/ staan in de tuin van de stilte/ leegte door niemand te vullen…’

zo klinken de woorden voor een lied dat ik schreef, kort voor het afscheid van mijn echtgenoot. Woorden waarin mijn verdriet verdicht werd. Het waren toen de dagen voor Pasen en het was niet moeilijk om mijn ervaringen te verbinden met het grote lijdensverhaal. Met het lijdensverhaal van de mens Jezus, maar ook met het lijdensverhaal van de hele mensheid. Ik wilde van het lied echter geen rouwlied maken, maar een lied van opstanding. Vanuit het geloof waarin ik opgegroeid ben, heb ik weet van de verrijzenis. Maar toch, in het donkere van het verdriet valt alle weten weg. En nog steeds weet ik niets over de zin van lijden en dood. Wat ik echter  wel weet is dat ik mij niet hoef neer te leggen bij de afbraak van alles wat goed en levengevend was. Daar is en blijft iets onaantastbaars in. Een vermogen waar niets of niemand kan aan raken, omdat het leven, zo menselijk en sterfelijk als het is, in zijn diepste kern ook goddelijk is. Dat is het wat Jezus ons met alles wat Hij gezegd en gedaan heeft wilde doen inzien. Dat straalde Hij uit en daaraan hield Hij zich vast, tot het laatste toe. En zo’n leven laat God niet onbeantwoord. Dat wordt bevestigd in de verrijzenisverhalen.

Die zeggen ons telkens opnieuw dat er meer is dan die ene verscheurende werkelijkheid van onmacht en dood. Die zeggen ons zelfs dat er meer is in onszelf. En misschien is het vooral midden de chaos en de ontreddering, wanneer we machteloos opkijken, dat we dat kunnen ervaren. Want zelfs wanneer mensen zich verloren voelen kan er onverwacht toch een ogenblik komen van helder inzicht. Juist dan is er toch soms een wonder van ontwakende moed. Ophefmakende gebeurtenissen zijn dat niet. Maar wanneer je ruimte daarvoor open houdt, kan er ook kracht in je gewekt worden, om het treurige en de angst af te leggen en op te staan met nieuw vertrouwen. En om juist door dat vertrouwen, het verhevene van het leven boven het ontluisterende van de dood te plaatsen.

Dat is het wat de vrouwen ons hebben voorgedaan, toen ze op die paasmorgen naar het graf gingen. Niets kon de droefenis in hun hart weergeven. Alles leek immers verloren. En toch stonden zij op uit de duisternis. Die lieten ze achter zich om te doen wat hun hart hen ingaf. Niet gedreven door rationele overwegingen, maar door de keuze die zij maakten om de zorg voor het leven - de zorg voor het meest wezenlijke - terug op te nemen. Iets wat je vrouwen wel meer ziet doen, zeker wanneer het bestaan van anderen om hen heen in het gedrang komt. (vrouwen in Columbia)

Toen de vrouwen bij het graf kwamen echter beefde de grond onder hun voeten. Want de dode geliefde die zij dachten te vinden, was er niet meer. Wat zij vonden was leegte. Geen antwoorden, geen verklaringen, maar leegte. Die ervaring van leegte was nodig, opdat het meest helende licht voor hen zichtbaar zou worden.

En dat geldt ook voor ons. Wij moeten de leegte van het niet weten en van het diepste gemis durven open te houden, opdat ze zou kunnen worden: een ruimte voor onbevangenheid en voor onverwoestbaar vertrouwen.

En dan kunnen ook wij horen wat ons te doen staat. Net zoals de vrouwen het hoorden: ‘Sta op. Vreest niet’. Het meest wezenlijke van ons geloof kan worden samengevat in die paar zeer eenvoudige, maar helder klinkende woorden. En het kan nu, in deze dagen van verslagenheid en droefenis, waarin angst overal om de hoek loert, niet minder actueel klinken dan toen: ‘Wees niet bang. Laat niets van wat dodelijk is je weerhouden, om met overgave en met vertrouwen te leven’. Het is een boodschap die luider klinkt dan alle twijfels en vragen. Opdat wij opstaan en moedig onze weg gaan, hier en nu. Opdat wij onszelf durven uit te spreken en zo onze diepste waardigheid vinden. Opdat wij onze armen strekken naar anderen en onszelf daarin durven prijsgeven. Opdat wij blijven zoeken naar het goddelijke in mensen. Dan wordt de weg van het leven, een weg van ontmoeting. En in die ontmoeting is altijd een heilig moment van herkenning mogelijk.

‘Sta op. Vreest niet’. Moge die bevrijdende boodschap spreken in alles wat we doen. Immers wanneer wij ons laten leiden door de intuïtie van de liefde, dan zal geen steen te zwaar zijn om weg te rollen. En zullen wij de verrijzenis in ons eigen leven mogen ervaren.

In die overtuiging wens ik jullie allen het zalige en helende licht van Pasen!

Kris Gelaude

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

November 2018
M D W D V Z Z
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2

Nieuw

Nieuwsbrief 2018/2019 nummer 2

Inloggen