2016.02.27 "Ver-dragen"

Toelichting De Vleugel, 27 februari 2016. Herdenking Hilde Van Putten (+24/02/2011) – Roos Maes

Eerst en vooral wil ik Paul en de verantwoordelijken van De Vleugel bedanken

dat ik hier vandaag het woord mag nemen. Ik vind het een hele eer dit te mogen doen.
Het is echter ook met een zekere schroom dat ik deze toelichting zal geven. Uiteindelijk zijn er hier veel mensen die intenser – meer dan ikzelf -met deze gemeenschap én met Hilde verbonden zijn. Maar de brief van Paulus aan de christenen van Kolosse heeft mij op weg gezet deze schroom te overwinnen.
Want zijn wij hier niet samen als leden van één lichaam? En worden wij niet geroepen, allen  - zonder onderscheid - om ons - van harte - te verenigen in de vrede van Christus, die alles en allen insluit. En voeg daaraan toe, zegt Paulus de Liefde, als de band der volmaaktheid.

Dus voel ik me vrij om, van harte enkele beschouwingen te geven bij het thema, dat ik wil samenvatten met een citaat van Franciscus  ‘Gelukkig de mens die zijn naaste in al zijn broosheid draagt, zoals hij door hem gedragen zou willen worden.’

Het zal geen toeval zijn dat één van de eerste opdrachten die voor mij klaarlagen toen ik Hilde als pastor in KAV opvolgde, een reis naar Asissië was. Zij had die voorbereid samen met Ilse, het scenario was al helemaal klaar. Ik moest het enkel ‘uitvoeren’. Het werd meer dan uitvoeren. 25 vrouwen die samen de het landschap inademen, de verstillende rust op zovele mooie plekken, de geestkracht van Clara en Franciscus, de ontmoetingen van hart tot hart. Voor mij was deze reis een revelatie, ik kan de ervaring moeilijk anders omschrijven. Het was alsof ik een nieuw kleed had aangetrokken dat mij een weg toonde naar uniek en authentiek mens-zijn, de wezenskern diep in mij geborgen. Mijn eigen spirituele ruimte.

Het beeld van dat kleed heeft mij ook getroffen in de tekst van Paulus. (cfr beeldje kindermisbruik in de kerk).Omdat het verwijst naar iets heel materieel, gewoon alledaags. In kleren toont de mens zich aan de buitenwereld, tegelijk verhullen zij ook zijn naaktheid. Een kleed is als een laag tussen buiten en binnen, je kan er ‘je ware aard’ mee verbergen maar evengoed versterken. Een kleed, zoals sommige stoffen ‘double face’ als metafoor voor wederkerigheid…. Die dubbele werking, die beweging tussen binnen en buiten…..het is de boeiende zoektocht van ieder mens naar een vorm van één-worden in ‘de liefde die volmaakt is’ – een hunkering naar een ankerpunt, een ‘veilige haven’. Thuiskomen, je gedragen weten, het is een diep verlangen dat ook onvervuld blijft omdat we vastlopen in onze menselijke onvolkomenheid.

Nochtans komt een mens “gedragen” in de wereld terecht. Een moeder draagt haar kind  - mensen dragen elkaar, zo worden we vérder gedragen .. zo goed mogelijk, in goede en kwade dagen. Dat is ons geloof en onze hoop, het zijn de bemoedigende woorden waarmee Paulus ons vandaag toespreekt : “Gij zijt Gods heilige en geliefde uitverkorenen. Trekt dan aan dat nieuwe kleed waarmee ge elkaar kunt verdragen en begenadigen. Zoals God u heeft begenadigd, zo ook gij “(cfr Naardense bijbel).

Maar hoe kunnen we in de storm van ons leven, in de crisissen van deze tijd deze hoop onder elkaar levend houden?  Hilde schrijft : “Midden in de crisis zie je ook de beste krachten in mensen tot leven komen. Strijdlust, positief denken, creativiteit, eenvoud, solidariteit, rust en relativeringsvermogen. In het oog van de storm heerst rust, vertrouwen, verdraagzaamheid…Het is een diepe bedding, een eeuwige haven om aan te meren”. Zo hebben we haar gekend, zo zal ze ook gekend blijven.

Hoe ze dat zelf ten diepste beleefde – dat deelde zij in die woorden aan ons mee. Wie zo spreekt heeft een lange weg afgelegd. Want ‘wie we zijn’ en ‘hoe we ons gedragen én gedragen weten’ dat is een leven lang zoeken. En naar de diepte gaan boezemt ons veel angst in. Zeker als het stormt, van binnen dan ook buiten ons. Maar wie erin slaagt in het oog van de storm, rust te vinden, die weet wat leven is. Geen niets zonder betekenis, geen leegte die beklemt en verstikt, .. maar een stilte waar ruimte is. Een bestaan in een heel zacht wiegen, waarin we ademen en leven… als in de moederschoot. Hilde is zo’n mens  geworden, rustend -niet in de hardheid van een steen maar in het diepe water van de zee. -niet in de storm maar in de zachte bries : zacht als een streling, als golvend riet deinend in het water, …... Zo ligt zijn nu aangemeerd in de eeuwige haven van God zelf.

Dit “zoeken naar het punt waar ik me beweeg in het stille oog van de storm” is voor veel mensen vandaag een moeizaam en eenzaam zoeken. Voor ieder van ons is dit ook een heel ‘intiem’ proces. Gelukkig mogen wij op onze levensweg veel lieve mensen tegenkomen. Ze dragen ons – ze verdragen ons, - in onze beste maar ook slechtste momenten. Ze hebben ons ook vér-gedragen, verder dan wij konden vermoeden. Omdat ze ons hebben aangesproken op onze eigen, diepe, innerlijk kracht, op die goddelijke vonk in ieder van ons. Zo is ook Hilde op onze weg gekomen en hebben we ons met elkaar  verbonden, elk op onze eigenste manier. Van mens tot mens, van hart tot hart. Tot op vandaag.

Toen ik Hilde de eerste keer tegenkwam zaten we volop in de emancipatiestrijd van gelovige vrouwen en hun mindere positie in de kerk. Het werd een lange – zeer lange weg – waarin, zowel voor haar als voor mijzelf, de ontmoeting met vrouwen uit andere continenten en culturen (zij via India, ikzelf via mijn werk in BD) een belangrijke rol hebben gespeeld. We leerden dat gezamenlijke strijd voor gerechtigheid perfect kan samengaan met innerlijke kracht – meer nog dat die harstocht en bezieling de grond is waarin gerechtheid en vrede duurzaam kan groeien. Later, toen Hilde KAV verliet ging zij werken in de ziekenhuispastoraal. Ik volgde de omgekeerde weg – na 7 jaar werken in een woonzorgcentrum – nam ik terug de draad op in de Vrouwenbeweging. Zo kruisten onze wegen – bijna  letterlijk – elkaar en we bleven elkaar vinden in die telkens wederkerige beweging van binnenste-buiten.

Toen Hilde ziek werd vielen vele “uiterlijkheden” één voor één weg. In onze laatste ontmoeting – toen pas – durfden wij ons kwetsbare hart voor elkaar openen. In die zin kan ik alvast zeggen dat - dank zij haar – mijn nieuwe kleed van waarachtigheid en zielsverbondenheid met mij mee is gegroeid, op weg naar wat Paulus noemt : “het ware inzicht”. En daar ben ik dankbaar voor.

 

We hebben elkaar gedragen: dat kunnen wij hier allen samen zeggen – zeker weten – in de grote en kleine wereld van ons engagement, in ons ideaal, in ons geloof in de goedheid van de mens, in ons visioen van vrede en gerechtigheid. We hebben elkaar ook ver-dragen – kleinmenselijk als we allen zijn. Maar in deze verbondenheid groeide ook een innerlijk weten dat wij allen – zonder onderscheid – door God geroepen en geliefd zijn. In dat weten kunnen wij elkaar vér-dragen, over de moeilijkste momenten heen, voorbij grens van tijd en ruimte…..In dat geloof willen wij leven…. en ook sterven.

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Juli 2018
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen