2015.05.02 Tekst van mijn leven

Toelichting gehouden door Maria Polfliet en Frie Lanckriet.

Eéns het etiket op iemand geplakt

kan die niets anders meer zijn of doen ...

hij is zot

zij is onnozel

hij is pretentieus

zij is onhandig

hij is brutaal

zij is dom

hij is onbeleefd

zij is lui

hij is een brombeer

zij is een tang

hij is een clown

zij is een slang

hij is een geleerde

zij is een trezebees

hij is een zageman

zij is een lieve

hij is een goedzak

zij is een heilige

hij is een dromer

...

zij is dit

hij is dat

als we iemand klasseren

hebben we hem of haar gevangen

doodgeverfd

kleingedrukt

ingemetseld

verstikt

ver-ikt

iemand geboeid

die zo boeiend kon zijn !

Al van kleinsaf aan heb ik me vaak slecht gevoeld door negatieve opmerkingen van anderen.

De dag van vandaag zou ik het etiket Hoogsensitief opgeplakt krijgen, vroeger benoemde men dat als flauw, week, zwak ...

Daardoor kreeg ik weinig zelfvertrouwen en heeft het me veel tijd gekost om dat op te bouwen.

Wat eigenlijk héél jammer is, is dat ik het zelf nooit erg heb gevonden om zo gevoelig te zijn, eerder het tegendeel is waar.

Meestal ben ik in groep de eerste - en soms ook de enige - die iets opmerk : een kleine bosanemoon tussen het mos, een vogelnest verstopt tussen de klimop, een verandering in iemands interieur, ...

Dank zij mijn hoogsensitiviteit heb ik ook een groot inlevingsvermogen, en daar ben ik best blij mee.

Ik heb altijd iets gehad met vogels en mijn favoriet is de albatros – een grote zeevogel, familie van onze zeemeeuw.  Sommigen hebben een vleugelspanwijdte van 3,40 m !

Mijn goeie vriend Wim Thys vergeleek me ooit met een albatros omdat die de wind onder zijn vleugels nodig heeft om te kunnen opstijgen ...

Ik denk hier ook aan de spreuk van Phil Bosmans "Geef iemand een pluim en hij krijgt vleugels !".

Ward Bruyninckx schreef er ook een mooie tekst over, ik vond hier vaak bemoediging in :

Er was eens een vogel met slappe vleugels ...

Hij was geen hoogvlieger, moed en kracht ontbraken hem

en misschien had hij wel een minderwaardigheidscomplex ...

De andere vogels slierden in hoge scheervluchten door het azuurblauwe.

Hij keek maar, pikte in de grond, trippelde wat rond,

vloog eens op, enkele meters, en plofte terug op de grond.

Zijn hart werd een kleine spons die al het verdriet opzoog.

Hij voelde zich verloren.

De andere vogels vlogen ver tot in de hoge takken van spichtige pijnbomen.

Híj trippelde verder

tot het hem ineens te machtig werd.

Hij verzamelde al zijn krachten en vloog omhoog ...

maar zijn krachten begaven het

en gelukkig kon hij zich neerzetten op een boom die nog een tak had laag bij de grond ...

"Voor vogels met slappe vleugels

heeft God gelukkig bomen geschapen met lage takken."

Soms denk ik

dat mensen die van elkaar houden

bomen zijn met lage takken ...

Maria Polfliet.

 

" van Bach tot Albatros"- tekst van 
mijn leven




......dat niet alles met woorden te vangen en uit te drukken is werd in 
de loop van de "jaren" wel duidelijk....
omdat ik heel sterk verbaal gericht ben , stootte ik regelmatig tegen 
deze grens...
de "tekst" van mijn leven , wordt dus 'n pleidooi voor het omgaan met 
het "woordeloze"...

er waren dingen die ik woordeloos met m'n vader deed , waaronder de 
jaarlijkse Mattheuspassie id Antwerpse opera.
, ik deed het...ongeveer vanaf m'n dertiende...zonder uitleg , zonder 
uitwisseling voor of na met hem...

eerlijk gezegd vond ik het 'n saaie bedoening - lange 
recitatieven...eindeloze herhalingen in Aria's...maar er waren gelukkig 
ook de rustpunten , de glansmomenten voor mij : de Koralen , 
waarschijnlijk de kiem voor m'n latere koorfascinatie.

ik duidde ze al aan in m'n programmaboekje.
Hoe ouder ik werd - hoe meer het lijdensverhaal betekenis kreeg en ik 
ijverig de vertaling , naast de recitatieven opzocht...
Zelf worstelend met trouw én ontrouw in m'n opgroeitijd , hield het 
verraad van Petrus me erg bezig...eerst BOOS " hoe kun je dat??"...
rond m'n 16 met meer begrip voor de menselijke kant , en plots gebeurde 
het : in deze Passie van Bach , op het moment van dat verraad komt de 
Aria "Erbarme dich"... de vioolsolo die deze aria voorafgaat sloeg 
ineens in als 'n explosie , bij de puber die ik toen was...zo 
ontroerend...waar woorden nietszeggend zijn...weent de 
melodie...tranen...spijt ...onmacht...
zo dikwijls gehoord de vorige jaren.. maar toen zat ik stokstijf , 
amper durven ademen...het sijpelde binnen....mooi...."erbarme 
dich"...jammerlijke klacht en vraag om vergeving ...woordeloos...het 
verdriet om de onmacht om trouw te blijven...
het gooide me innerlijk omver...m'n eigen jonge worstelen met 
trouw.....m'n beginnend engagement in de chiro...met vragen...
de muziek bleef in m'n ziel hangen...'n belangrijk zaadje voor 
oplossingen waar woorden de grens bereiken...'n dramatische ervaring op 
die leeftijd met het menselijke...het onaffe...en dat door die muziek 
"vertaald" werd...

ik kocht met m'n spaarcenten 'n 45 toeren.plaatje met die vioolsolo én 
aria...en steeds maar herhalen...die ontroering van "deemoed" voelen en 
stilaan plaats geven...dat plaatje werd grijsgedraaid ...de B.kant bleef 
in 't duister...
waar bleef het?..zoals met vele dingen...ze verdwijnen als hun betekenis 
vervaagt...blijkbaar had ik het niet meer nodig en kon ik zelf op zoek 
gaan naar de emotie en de woordeloze uiting in muziek...

'n belangrijke "ontdekking....hoe het zoete , heilzame evenwicht 
ontstaat....de tekst van mijn leven vandaag...

FRie

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen