2014.12.24 Kerstviering

Kerstverhaal  1914    de Vleugel  kerstviering  24-12-14

Het was december 1914. Het was koud en nat.

Duitse soldaten lagen in loopgrachten op slechts honderd meter tegenover Franse, Britse en Belgische soldaten. Ze waren verkleumd en uitgeput. Al maanden werd er hard gevochten. Er waren in korte tijd al duizenden militairen gesneuveld. De soldaten waren oorlogsmoe.

Het werd Kerstmis. De hogere legerleiding was veilig thuis en de soldaten werden aan hun lot overgelaten. Toen gebeurde het meest ondenkbare. De Duitsers begonnen als eersten Kerst te vieren. Hier en daar verscheen een verlicht kerstboompje of een lampion boven de loopgraven. Ergens begonnen zij ‘Stille nacht, Heilige nacht’ te zingen. De Britse soldaat Graham Williams herinnerde het zich na de oorlog nog: „Nadat ze waren uitgezongen, vonden we dat we iets terug moesten doen en zongen ‘The first Noel’. Toen we klaar waren applaudisseerden ze, om vervolgens ‘O Tannenbaum’ in te zetten, één van hun andere favorieten. En zo ging het maar door.”

Ook op andere plekken aan het front gebeurde iets dergelijks. Een kanonnier van de Royal  Artillery herinnerde zich dat de Duitsers riepen: „Kom hierheen. We willen jullie spreken.” Er werd heen en weer geroepen: „Hallo Tommy, Hello Fritz!” Een Britse durfal klom uit de loopgraaf en liep richting de Duitse linies. Een Duitser kwam hem halverwege tegemoet. Ze gaven een hand en deden heel vriendelijk tegen elkaar.

 

De volgende dag, op eerste Kerstdag, kwamen aan beide kanten van het front de soldaten hun loopgraven uit. In het volle zicht van de vijand werden velddiensten gehouden, gesneuvelden die daar al een maand lagen werden begraven , zonder dat er een schot werd gelost. Beide partijen zwaaiden naar elkaar en enkele moedige soldaten liepen het niemandsland in om elkaar te begroeten. Aanvankelijk vormden zich kleine groepjes, vervolgens steeds grotere, totdat op sommige plekken honderden soldaten bij elkaar stonden. Er werden handen geschut, men bood elkaar een vuurtje aan en wisselde geschenken uit: sigaretten, Duitse worsten en sigaren, ingeblikte hutsepot, tabak, familiefoto’s en Londense kranten.     Het was duidelijk. De vrede was er, tenminste voor even. Het was in 1914 de eerste aanzet van wat inmiddels de traditie voorschrijft. Hoe gek ook, tijdens Kerstmis is er een staakt-het-vuren en in welke grote oorlog dan ook, een kleine vrede. Kerstmis is de dag dat ze niet schieten, dat er geen bommen uit de lucht worden gegooid…

 

Verhaal in de kerstviering 24-12-14  van Rob Van den Berghe.

Zaterdag  13 december  2014,    17 uur,  een ijskoude dag.

Na enkele andere winkelbezoeken kom ik verkleumd aan in ‘den Aldi’

nog wat ‘zoets’ halen voor de kerstdagen…

Onder de luifel van de winkelkarretjes staat een bedelaar met een kindje,

tien meter verder zie ik drie jongeren, twee meisjes en een jongen, -

ik schat rond de 18 jaar en van Afghaanse of Filippijnse afkomst of zoiets-

met hun vol winkelkarretje op weg naar hun auto.

Ze schijnen te overleggen en plots gaat de jongen terug naar de bedelaar

en geeft wat geld, even later komen ook de meisjes terug en ze geven uit hun

winkelkarretje enkele potjes  -dessertjes?-  aan het kind.

Ontroerd ga in ‘den ALDI’ binnen en stap blijkbaar ‘de wereld’ binnen:

ik schat dat er van de 50 aanwezigen zeker 40  ‘vreemdelingen!?’  zijn:

alle kleuren, rassen, talen  - ik versta zowat niemand - het lijkt of heel de  wereld hier

verzameld is. Uiteindelijk beland ik met mijn aankopen in de rij aan de kassa.

Voor mij een jonge blanke vrouw met een luid schreiend kindje,

nog daarvoor drie Afrikaanse vrouwen met een stampvol karretje

ze doen aan de blanke vrouw teken dat ze voor mag gaan en helpen haar de kassa te

passeren. Weer moet ik even slikken…

Aan de kassa naast mij vragen drie jonge meisjes, - ik vermoed Marokkaanse -

aan een heel jong kind dat alleen voor hen aanschuift: ‘ben je hier zomaar alleen?’

nee, zegt het kind, mijn pappa wacht buiten…

ik mag op een kwartiertje driemaal getuige zijn van  authentieke   ‘zorg’   voor

‘vreemden’. Ik weet niet meer wat ik allemaal zie en voel en hoor…

Ik dacht dat Kerstmis vandaag niet meer echt gebeurde,

mis heb ik het: ik zag en voelde het gebeuren in ‘den ALDI’.

Bij het buitengaan voelde de wereld niet meer zo koud aan…

 

Verhaal in de kerstviering   24-12-14

Kerstavond  uit “Het boek der omhelzingen” van Eduardo Galeano

Fernando Silva leidt het kinderziekenhuis in Managua. Op de avond voor kerstmis had hij tot heel laat doorgewerkt. De vuurpijlen knalden al en vuurwerk begon de hemel in kleurig licht te zetten, toen Fernando besloot om weg te gaan. Thuis werd er op hem gewacht om het feest te vieren. Hij maakte een laatste ronde langs de zalen om te zien of alles in orde was,  en terwijl hij daarmee bezig was hoorde hij voetstappen die hem volgden. Voetstappen van watten: hij draaide zich om en zag dat één van de zieke kinderen achter hem aanliep. In het halfdonker herkende hij hem. Het was een jongentje dat alleen was. Fernando herkende zijn reeds door de dood getekende gezichtje en die ogen die excuus vroegen of misschien toestemming.

Fernando ging naar hem toe en het jongentje raakte zijn hand aan: “ Zeg tegen…” fluisterde hij, “zeg tegen iemand dat ik hier ben”.

 

 

Wat we willen :

Momenten van helderheid

Of beter nog: van grote klaarheid

Schaars zijn die momenten

en ook nog goed verborgen

Zoeken heeft dus nauwelijks zin,

maar vinden wel

De kunst is zo te leven

dat het je overkomt

Die klaarheid, af en toe.

(Martin Bril)

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Juli 2018
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen