2014.04.05 Veertig dagen zonder...

De toelichting werd gehouden door Lieve Herijgers.

Beste mensen,

Op een morgen deze week stond ik voor de spiegel en zei bij mezelf: ik moet dringend naar de kapper.

Dat is intussen gebeurd.

Als je voor de spiegel staat, zie je altijd iets: een puistje dat er gisteren nog niet was, of de  eerste grijze haren, je ziet er wat bleekjes uit of je kleren passen niet zo goed bij elkaar…

Het valt op : in de spiegel zien wij altijd de buitenkant en aan die buitenkant kunnen wij veel doen; er bestaan honderden poedertjes, zalfjes die je buitenkant kunnen bijwerken. Er is een hele mode-industrie die je kan helpen om er goed uit te zien. Er goed uitzien betekent meetellen.

Maar vasten is de tijd om eens voor de spiegel te staan en naar de binnenkant te kijken. Vasten is een uitnodiging om van de buitenkant naar de binnenkant te gaan.  In het evangelie heet dat: de woestijn intrekken. Ontdaan van alle franjes en luxe ontstaat er ruimte om dieper te graven. Herinneringen en veel ervaringen die je leven tot nu toe bepaald hebben komen naar boven.  In je diepste  ontdek je  dromen, verlangens, en ook  het verlangen om echt te leven…

Het verhaal van de Samaritaanse vrouw gaat over de binnenkant.

Jezus vermoeid van de reis, gaat - in de hitte van het middaguur -  rusten bij de bron.  Hij heeft dorst en wil drinken. Toevallig komt er  een Samaritaanse vrouw naar de put.  En Jezus vraagt haar om water.

Er ontstaat een gesprek tussen beide. Een interessant, maar ook wat eigenaardig gesprek want  er zijn vele misver­standen, er is wat ironie. Ze luisteren naar elkaar, ze reageren op elkaar, ze zijn heel eerlijk tegen elkaar. De Samaritaanse heeft het over het “letterlijke water” en Jezus over het  “diepere, symbolische”   water.

Dan gebeurt het:  bij de put van Jacob wordt water “levend water”. Dankzij deze ontmoeting met Jezus en het vertrouwen dat de Samaritaanse vrouw krijgt, kan ze naar haar eigen binnenkant afdalen en bron van leven voor anderen worden.

Ook wij worden in deze vastentijd uitgenodigd om stil te staan bij onze bronnen, te voelen van waaruit we leven, waarom we doen wat we doen, kritisch naar onze levensstijl te kijken en deze misschien wel een andere richting te geven.

Wat betekent dit nu anno 2014 ?

Onze samenleving is gericht op het verwerven van steeds meer materiële welstand. In de voorbije decennia creëerde dit groeimodel meer welvaart voor veel mensen. We botsen nu op de grenzen van dit model, zowel spiritueel als materieel.

Het houdt geen rekening met de draagkracht van onze aarde en schaadt onze levensnoodzakelijke ecosystemen. Het sluit grote groepen mensen uit de samenleving. Overal ter wereld neemt de ongelijkheid tussen arm en rijk toe. Het creëert een geldeconomie die steeds virtueler werd, een schuldenberg genereerde en de reële economie beschadigde.

Crisissen lopen dan ook als een rode draad doorheen onze wereld: een ecologische en een klimaatcrisis, politieke crisissen, oorlogen, financiële crisis.  Mensen reageren vaak met een reflex van zelfbehoud en afscherming. Toch dringt ook het besef door dat het zo niet verder kan.

Vasten is uitnodiging om deze kringloop te doorbreken. De kringloop van het hebben, van steeds meer, van het grote Nooit Genoeg.

We moeten op zoek naar een andere manier van leven. Solidariteit vormt de basis ervoor. Ze  vraagt om radicale keuzes, bijvoorbeeld voor een duurzame economie die rekening houdt met de draagkracht van onze aarde. Daarvoor moeten we de mentaliteit van ‘nooit genoeg’ ombuigen naar ‘goed genoeg’, zodat er ruimte blijft voor al wat leeft en bestaat op onze planeet, nu en in de toekomst.

Het vraagt om radicaal te kiezen voor een samenleving die gebaseerd is op gemeenschap en solidariteit en op gelijkheid door herverdeling. Ook als we daarvoor onze eigen comfortzone moeten verlaten.

Respect voor de waardigheid van iedere mens  en respect voor de planeet. Het gaat om “méér mens, méér samenleving, méér zorg voor onze aarde”.

Solidariteit is dan niet louter een individuele kwestie, maar heeft te maken met hoe we ons samenleven economisch, ecologisch, sociaal, cultureel en interreligieus organiseren.  Ze is een vorm van verzet tegen moedeloosheid: want een andere planeet is mogelijk.

 

De vasten geeft ons veertig dagen, ieder jaar weer, om orde op zaken te stellen, die kringloop te doorbreken en opnieuw  verbindingen te maken: met onszelf en de kern van waaruit we leven, met de anderen, met de aarde waarop we leven en met God.

Het gaat om verbondenheid. Niet in haar opgepoetste Hollywood-we-are-the-world-versie, maar vanuit doorleefde solidariteit. Die schuwt de moeilijke keuzes niet, en vergt moed. Maar ze kan leiden tot een wereld waarin ieder mensen waardig kan leven. Het bijbels visioen van het Rijk Gods is hierin ons richtsnoer.  Spiritualiteit en solidariteit zijn dan ook onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Dit is de kern van iedere Broederlijk Delen campagne.

Wereldwijd maken groepen mensen gedurfde keuzes om terug naar de binnenkant te gaan, om te kiezen voor méér mens, voor méér samenleving en voor méér zorg voor onze aarde. Zij inspireren ons en wij hen. Vanuit die wereldwijde verbondenheid, basisovertuiging van Broederlijk Delen, kunnen we zelf werk maken van een wereld met toekomst voor iedereen, ook voor de volgende generaties.

 

Met onze vastencampagne dit jaar willen we het leven en de dromen van onze partners in Senegal extra in de verf zetten.

Jongeren in Senegal vinden op het platteland geen toekomst en trekken naar Dakar. Ook zo Ibrahima Dione. Vijf jaar geleden keerde hij terug.

Van een partnerorganisatie van Broederlijk Delen kreeg hij een stukje grond. Hij plant er nu uien, gierst, bonen, aardnoten. Voor eigen gebruik en om te verkopen. Het hele jaar door kan er gewerkt worden. Dank zij de nodige infrastructuur wordt grondwater gepompt en over de kleine veldjes gesproeid. Ieder is verantwoordelijk voor zijn stukje grond.

Dankzij dit water en deze groentetuinen krijgen jongeren  opnieuw een waardig leven toekomst,  op het platteland en tellen ze mee. In Senegal ‘plant men zo toekomst’.

Hier en daar verandert de woestijn in een beloftevol stukje land. Dat geeft vertrouwen om verder te gaan, om te geloven dat er meer is dan wat je ziet en hoort.

 

Veertig dagen vastentijd om op zoek te gaan naar onze eigen bronnen. Maar ook uitdaging om verantwoordelijkheid te nemen en keuzes te maken.

Dit  vasten roept op tot inkeer, ommekeer en solidariteit in verbondenheid.

 

Voor ieder van jullie nog een verbonden en solidaire vasten gewenst,

 

 

Lieve Herijgers

5 april 2014

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Januari 2018
M D W D V Z Z
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen