2014.02.15 Jozef, de onzichtbare man !

Toelichting werd gehouden door Jos Clymans.

Dat nieuwe kracht mag zijn.

Niemand is veilig is de terechte titel van het HRW-rapport dat een striemende aanklacht is tegen een gedegenereerd, extreem vrouwonvriendelijk Iraaks overheidsapparaat in alle geledingen. De recente aanvallen van 2 februari op Falluja en Ramadi hebben volgens de VN-vluchtelingenorganisatie al meer dan 140000 mensen op de vlucht gedreven. Veruit de grootste groep zijn vrouwen en kinderen. De meeste slachtoffers van Malaki’s raketaanvallen op Falluja en Ramadi zijn … vrouwen en kinderen. Een schande.

Hoewel het in Kenia officieel al tien jaar bij wet verboden is, worden nog steeds op grote schaal meisjes genitaal verminkt. Uit cijfers van de VN-kinderorganisaties blijkt dat in Sub-Saharisch Afrika meisjes massaal gedwongen worden de besnijdenis te ondergaan. Anders kunnen ze niet trouwen, want zo wil de patriarchale traditie. Een echte schande.

In Afganistan is het algemeen aanvaard dat mannen hun vrouwen slaan. Dat dit een opstap is naar extremere vormen van mishandeling is evident. In een land dat doordrongen is van het besef dat mannen het voor het zeggen hebben, is partnergeweld schering en inslag. Het is schande.

In Dehli is op 16 december laatstleden een studente het slachtoffer geworden van een groepsverkrachting in een bus. Verkrachtingen als oorlogswapen, binnen het huwelijk, op openbare plaatsen zijn uiteraard een uiting van sexuele drift maar zeker ook een manier om als man macht uit te oefenen op vrouwen. Een regelrechte schande.

Gelukkig staan veel goedmenenede mannen en vrouwen op en verzamelen ze zich in de straten en op de pleinen van de wereldsteden waar ze schreeuwen om recht. Uit frustratie en ingehouden woede zie je overal massale uitbarstingen van protest. Protest gericht tegen de onmacht of de onwil van de overheid om echt wat te doen voor de rechten van de vrouwen zoals in Dehli.

Uit protest tegen onderdrukking, uitsluiting, discriminatie, corruptie, onvrijheid, miskenning… Uit onvrede met autocratische regimes, die met wetten en beperkingen het volk terroriseren en democratische eisen in de kiem smoren zoals in Kiev of Cairo.

Wenceslasplein, Tahrirplein, het Plein van de Hemelse Vrede, het Plaza de Majo, het Onafhankelijkheidsplein… Op de agora’s van de hoofdsteden vinden meestal vreedzame demonstraties plaats die vaak een opmaat willen  zijn naar een herstel van de democratie. Zo’n bewegingen krijgen dan vaak namen mee die de sterke hoop op verandering en het vreedzaam karakter ervan symboliseren: Anjerrevolutie, jasmijnrevolutie in Tunesië (met na drie jaar een grondwet met gelijkberechtiging voor mannen en vrouwen!), de fluwelen revolutie, de Arabische lente…

Mensen blijven geloven dat ooit mag komen wat nog niet is. Dat doen ook profeten, dat doen dichters. Dat deed Rosa Parks. En Gandhi, Mandela. Dat doet Jeanne Devos. Dat voorspelde Henriëtte Roland Holst. Zij schrijft in 1918, op een moment dat de Grote Oorlog duizenden mensenlevens in Europa heeft geëist het gedicht met het beroemde beginvers: De zachte krachten zullen zeker winnen. Rivaliteit, strijd, geweld maken plaats voor solidariteit, zorg, vrede. Dat deze zachte krachten zullen winnen, is ons houvast. En de hoop dat dat gebeurt onze reden om hier vanavond samen te zijn. Voor die zachte krachten willen we ons vreedzaam blijven engageren.

In het Dossin Museum op de tweede verdieping is een immense vergroting aangebracht van de beroemde foto van de “unknown tankman”: een jongeman, die in elke hand een boodschappenzakje draagt en die een kolonne tanks op het Tienanmenplein tot stilstand heeft gebracht en oog in oog staat met de loop van de eerste tank. Voor eeuwig in ons collectieve geheugen gegrift.

In De Standaard van 26 januari kom ik een foto tegen van een vrouw in Kiev die helemaal alleen de oproerpolitie toespreekt. Ze zit op beide knieën, de tientallen mannen voor haar vormen met hun schilden een ondoordringbare muur van macht. Ze zijn in zwart uniform en dragen helmen en mondmaskers.

In Jeruzalem, vlak bij de Olijfberg, zit ook een vrouw op de grond die op overspel betrapt is. Rondom haar staan tientallen mannen, schriftgeleerden en farizeeërs. Ook zij zijn gewapend, deze keer met oude wetten en bepalingen klaar om haar te stenigen. Maar eerst bekogelen ze Jezus met hun niet aflatende vragen of dit wel zijn toestemming krijgt. En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Het is alsof bijzondere krachten in alle stilte werkzaam worden: de mannen druipen één voor één af. Onvoorstelbaar. Jezus kiest voor de zachte krachten. Hij gaat op een onconventionele, vrije en bevrijdende wijze om met mannen, en in het bijzonder met vrouwen en laat of herstelt ieder van hen in zijn of haar (gelijk)waardigheid.

Wanneer genderspecialisten hun licht laten schijnen op onze maatschappij is hun boute conclusie: het Westen is (te) mannelijk en (te) seculier. Wil de samenleving ten goede veranderen dan zal dat enkel kunnen gebeuren wanneer vrouwen het voortouw nemen van een spiritueel gedragen evolutie. Ook is te hopen dat de vrouwen een veel grotere rol in de kerk krijgen. Dat zou pas een revolutie veroorzaken en het zou de kerk ook een nieuw elan geven.

Mannen moeten hun machtsposities verlaten en zich scharen achter het project van hun vrouwen. Zo’n beetje als Jozef, die op een bescheiden manier zich inschakelt in het heilsgebeuren, het heelmaken van de wereld, en met Maria de aanzet geeft van wat het aanschijn van die wereld totaal zal veranderen. Zeker zal de nieuwe man zijn vrouwelijke kanten moeten durven tonen zonder evenwel zijn eigen mannelijke identiteit te verloochenen. En zal hij mee moeten kiezen voor een veranderingsproces in dienst van een spiritueel en ethisch reveil of heropleving.

Wat houdt mensen echt gaande en geeft zin aan hun bestaan? Worden wij als mensen van goede wil, welke levensbeschouwing we ook volgen, niet uitgenodigd om samen bezig te zijn met de dingen die er echt toe doen? Hoe kunnen we de armoede en het onrecht uit de wereld helpen? Hoe kunnen we de groeiende ongelijkheid in onze samenleving een halt toe roepen? Hoe kunnen we het hij-zijdenken overwinnen? Hoe kunnen we gelukkig zijn?

Door ons toe te leggen op empathie, zorg, tederheid, verbondenheid, aandacht, respect, verdraagzaamheid, mededogen, liefde…

Dat deze zachte krachten spoedig zullen winnen, daar ben ik niet zo zeker van. Dat de zachte krachten ooit zullen winnen, dat hoop ik. En ik zal er voor blijven opkomen samen met Egbert, Hugo, Jan, Willy… en de anderen.

Edegem

 

12 februari 2014

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

April 2018
M D W D V Z Z
26 27 28 29 30 31 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 1 2 3 4 5 6

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen