2013.06.22 Tekens van hoop.

De toelichting werd gehouden door Gerda Luyten.

Ik ben vrijwilligster in ’t Vlot. ’t Vlot doet vooral aan straatpastoraal. Ons huis staat in de Lange Beeldekensstraat naast de H.Hartkerk.

Wat op ’t Vlot gebeurd is eigenlijk heel simpel, maar ik ervaar het ook als heel bijzonder. We willen vanuit een christelijke visie een plaats creëren waar alle mensen die op straat leven even kunnen thuiskomen. Onze gasten leven meestal alleen en de problemen stapelen zich op. Het zijn getekende en gekwetste mensen. Ze leven buiten de maatschappij en ze tellen niet meer mee. Hen willen  we een plek geven . Daarom gaan we ze 2x per week onthalen in onze gezellige huiskamer. Ze worden verwacht want ze zijn bij ons te gast. De tafels staan klaar, de soep is warm, er is brood, koffie of thee en een stuk fruit. We zijn er speciaal voor hen en we luisteren naar hun verhaal.

Onze gasten proberen zoals elke mens iets van hun leven te maken, of op z’n minst hun situatie te verbeteren. Maar als je van niemand vertrouwen krijgt, hoe kan je dan nog in jezelf geloven? Waar haal je dan de kracht om je leven in handen te nemen ? Blijven verder gaan met je leven als je geen uitkomst meer ziet , elke dag terug opstaan is moedig. .  Het leven op straat put uit. Mensen hebben steeds minder energie, ze geven de strijd op of ze worden ziek. Het worden mensen zonder hoop . Bij hen willen we aanwezig zijn met een open hart.

Ik heb zelf al ervaren dat in moeilijk periodes professionele hulp of begeleiding heel welkom kan zijn. Maar wat ik ook geleerd heb is dat het enige dat echt geneest de liefde en de warmte is van mensen. Jezus heeft ons dat zo dikwijls laten zien. Zijn liefdevolle nabijheid deed wonderen. Hij vraagt om te geloven in de groten kracht van die liefde. Liefde die iedereen nabij wil zijn, maar toch ook vrij laat. Vanuit dit geloof heb ik besloten om in ’t Vlot kapelmedewerker te worden. We gebruiken de weekkapel van de parochie. Het is een plaats van stilte en van rust. Ik zet een paar kaarsjes klaar, ze nodigen uit om binnen te komen. Binnenkomen en een kaarsje aansteken kan leiden tot een kort gesprek. Maar mensen houden er ook van om bij hun intenties een lichtje te doen branden. Dikwijls wordt er niets gezegd. Het gaat er vooral om mensen te ontmoeten en hiervoor zijn niet altijd woorden nodig, er ook tijd en geduld. Geloven dat wat ook gebeurt goed is en dat je trouwe aanwezigheid betekenis heeft. Vanuit dat geloof kan ik er in stilte zijn en bidden om vrede in ons huis en vrede in ons hart. Hopen ook dat hier of daar een kleine opening ontstaat , een kans om samen te groeien naar vertrouwen of verbondenheid.

Soms gebeuren dan die kleine wonderen . Zoals bijv. bij Lucas. Hij kwam al vele weken trouw in de kapel. Een grote man met een heel gesloten blik. Hij stak een kaarsje aan, bleef even staan en ging dan terug door. Hij heeft nooit iets gezegd , nooit iets gevraagd tot voor een paar weken. Toen kwam hij naast me zitten en hij was duidelijk onder invloed. Hij zag er slecht uit. Hij voelde zich ziek en misselijk worden en ik hielp hem naar buiten. Ik was bezorgd, zo had ik hem nooit gezien.  Door zijn korte bezoekjes aan de kapel was er toch een soort band ontstaan. Zijn leven laat me niet onberoerd. Zijn vertrouwen was ook groot. Hij had de kapel voorbij kunnen gaan, maar daar heeft hij niet voor gekozen. De broosheid van zijn leven raakt mij diep. Een uur later springt hij binnen om te bedanken en ik blij dat hij weer terug op de been is. Als hij nu binnenkomt is zijn blik open en we wisselen een paar woorden over de dingen van die dag . Het is ook eventjes laten  blijken, ik heb je in mijn gesloten.

De winter heeft lang geduurd en er zijn veel  gasten gestorven. Elk overlijden raakt diep. Het legt de vinger op de wonde, hun grote kwetsbaarheid. Bij een overlijden wordt een foto in de kapel gezet. Hier komen ze stilletjes zitten wenen , en ze vertellen soms wat het voor hen betekent. Ze leven met vele vragen: Wie zorgt voor me als ik ziek wordt? Wie blijft bij me als mijn leven eindigt ? Ze weten dat er steeds iemand van ons op bezoek gaat en aanwezig blijft, maar ze willen het dan horen. Dit geeft rust.  Er wordt gezorgd voor een waardige begrafenis, of we doen een herdenking samen met de gasten. Door een klein stukje hun leven mee te dragen, hopen we dat ’t Vlot een veilige haven wordt,  een klein beetje thuis.

Dit jaar vieren we 10 jaar Vlot. Hieruit ontstaan een aantal activiteiten , zoals  onze driedaagse naar Averbode.  Begin mei trekken we weg uit de stad, naar het groen, naar de paters en ook naar OLV van Scherpenheuvel. Hier willen we de intenties neerleggen van onszelf, maar ook van wie thuisblijft.

Tijdens de zendingsviering werden wij, al de deelnemende gasten en buddy’s, ondersteund door heel wat sympathisanten . Dit doet ons enorm veel deugd.                                                                                       Met onze gasten vertrekken is spannend, je weet nooit wat er allemaal in hun leven kan gebeuren. Maar op maandagmorgen zit ons busje vol en de zon trekt met ons mee.

Thema van het abdijweekend wordt “ engelen” . Heel toepasselijk voor onze gasten. Zij blijken , in een omgeving zonder zorgen, echte engelen van hulpvaardigheid. Wat hebben ze hun buddy’s verwend!!  Voor ons is het waar geworden :  Als mensen zorg en liefde ervaren komt het beste, het meest wezenlijke in hen naar boven. Dit betekent zeker een extra stimulans om voor ’t Vlot en zijn gasten te leven.

Tijdens het samen zingen de eerste avond ontstaat een heel opgewekte en ontspannen sfeer. We genieten van elk moment en we hebben veel gelachen. Mensen van verschillende culturen en overtuiging zitten samen aan tafel en gaan samen naar de avonddienst met de paters. We deden gymnastiekoefeningen van rechtstaan en buigen tijdens de psalmen.  Het was even wennen , we hadden onze lachspieren met moeite in bedwang. We houden ook van pétanque, maar achter de kippen lopen is één van de favoriete sporten van ’t Vlot geworden!

Onze gasten hebben oog voor schoonheid . Ze genieten van de rondleiding door pater Theo. Hierdoor ontdekken we in de kerk nog meer engeltjes. We kregen er niet genoeg van en daarom creëerden we zelf engelen met de meest uiteenlopende materialen. Als één  van onze gasten hier niet meedoet omdat hij beweert zelf al een engel  te zijn, krijgt hij een gouden kroontje, en echte vleugels. Pater Paul kwam kijken en we vertellen het verhaal achter ons kunstwerk. Hij kroonde hiervoor onze gasten tot echte engelentheologen.                                                                                    Onze Sim trakteerde ook volop met ijsjes en wij verrassen haar met een echt feest voor haar 50 jaar kloosterleven.

 

De laatste dag wandelen we door de velden naar Scherpenheuvel. Hier eindigt onze reis met een viering in de kapel van de Pelgrim. Iedereen brandt een lichtje en we weten dat we mekaar nooit zullen vergeten.                                                                                                                                                                             Er is vooral vreugde om het samenzijn en om de verbondenheid. Een diepe vreugde die nu nog nazindert in ’t Vlot en die uitstraalt op de andere gasten. We trachten deze positieve stroom zolang mogelijk te bewaren. Maar we willen boven alles trouw aanwezig blijven op hun weg.

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2017
M D W D V Z Z
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen