2013.04.06 Levensbeschouwingen ontmoeten elkaar.

Toelichting werd gehouden door Annemie Luyten.

 

Paulus kwam bij zijn derde reis in de stad Corinthe, dat een heel multi-culturele stad was met ongeveer een half miljoen inwoners (vergelijkbaar met Antwerpen nu).

 

 

Hij verbleef daar enige tijd en richtte zich, waarschijnlijk een drietal jaren na zijn verblijf met zijn brief tot kleine gemeenschappen van christenen, die van heel verschillende afkomst waren, meestal uit lagere sociale rangen. Er waren vele vragen gerezen in verband met het samenleven met die  verschillende godsdiensten.
In het Antwerpen van vandaag is de internationaliteit de laatste decennia ook geweldig toegenomen. Het is een van de meest diverse steden van de wereld geworden; 175 nationaliteiten en heel diverse levensovertuigingen. In België worden er zeven officiëel erkend, maar er zijn er natuurlijk veel meer.
Voor mensen van andere continenten, vb. Afrika, Latijns-Amerika  is de schok om in een geseculariseerde samenleving terecht te komen zeer groot. Vb. Assyrische mensen, die dikwijls gevlucht zijn omwille van het moeilijk samenleven, discriminatie  of oorlogen met islamitische groepen komen in buurten terecht waar veel Marokkaanse of Turkse mensen wonen. Omwille van hun huidskleur worden ze ook als moslims beschouwd.  Ze voelen zich onzeker. Ze stellen omwille van hun geloof ook vragen aan de 'autochtone' bevolking. ‘ Waarom noemen jullie je een katholiek land en we zien er niks van?’ Wanneer er geen echte dialoog volgt, verzandt men in heftige discussies over de symbolen of over uiterlijke tekenen, denk bvb. aan het hoofddoekenverbod en het felle debat dat hiermee gepaard gaat., aan jongeren met een baard, ... de politieke spanningen in de wereld interfereren daar ook nog mee.

De geseculariseerde mens, die meent dat hij ‘vrij’ geworden is en dat de verworvenheden van het liberalisme en de scheiding van kerk en staat een feit is, wordt hierdoor onzeker. Volg maar de debatten van o.a. filosofen, psychiaters en maatschappij-analytici. Sommigen onder hen zijn zeer pessimistisch en spreken over het einde van een bepaald tijdperk.

Is de aanwezigheid van verschillende levensovertuigingen inderdaad gevaarlijk, gaat de ene de andere overheersen? Moeten we deze overtuigingen ten hoogste dulden in de privé sfeer?

Of kunnen we meer kosmopolitische burgers worden, die zich richten op de echte waarden waarvan mensen kunnen leven, die kritische vragen stellen bij de goden van de economie en het geld, die verbindigspunten zoeken die echt humanistisch zijn en getekend door de Rechten van de mens (of breder van de volkeren)?
'Waarover men niet spreken kan, daarover moet men zwijgen' Dat is het bekende citaat van Wittgenstein, maar in zijn tractaat Logico-Pfilosoficus heeft hij een heel uitgebreid tweede deel nodig om te schrijven over al de dingen waarover hij niet kon spreken. Want precies die dingen die geen praktisch nut hebben als:  leven, waardigheid, schoonheid, liefhebben, sterven, zijn de belangrijkste in ons bestaan. Je kan er alleen over ‘stamelen' schreef een vriend.
Dat is wat onze stad, onze samenleving nodig heeft, mensen die met mekaar vanuit heel verschillende achtergrond met mekaar mogen samenkomen om te 'stamelen' over de diepste dingen van het leven. Dit kan nooit gebeuren als er alleen met uiterlijke tekenen wordt rekening gehouden.

Algemene ondersteuning van mekaars folklore en cultuur kan het contact vergemakkelijken. Dit gebeurt door feesten van Joden, moslims (offerfeest), boedhisten, hindoes mee bekend te maken. De dienst Diversiteit en Cordoba doen daar goede inspanningen voor, bvb. de week van de diversiteit en de religies. De informatie over gebruiken, rituelen, symbolen of cultureel erfgoed is altijd verrijkend, maar beperkt zich soms tot het ‘exotische’. De diepe dialoog speelt zich af in het dagelijkse leven stap voor stap. Samen eten, aan tafel, bij de schoolpoort, stilstaan bij levensmomenten... Het is geen symplistisch zwart-wit verhaal. Het vraagt inspanning.  Het trof me bvb. wanneer we op een woensdagmiddag met twee vrouwelijke( gesluierde) stagiaires na een gezamenlijke bezinning aan tafel zaten te eten. Het ging over de kinderen, de opvoeding , het eten, relatie man-vrouw enz; en alhoewel ze al heel hun leven in Borgerhout woonden, misten ze deze gewone gesprekken in hun buurt.

Ook bij een overlijden in ’t Vlot, vallen levensbeschouwelijke grenzen weg omdat men eigenlijk een ritueel verlangt om afscheid te nemen van een mens die het in het leven moeilijk gehad heeft, maar toch een naam had en niet zo maar mag verdwijnen. Bij een evaluatie van 10 jaar werking, was dit het belangrijkste wat aangehaald  werd door de werkers op het terrein (waarvan de meesten niet direct godsdienstig zijn). ’t Vlot is voor ons straathoekwerkers belangrijk omdat ze de kapel open houden voor stilte en omdat ze rituelen aanreiken’.

Voor Paulus ging het om het bijeen komen om Christus’ leven en daden te herinneren en op te volgen. In vele verschillende vormen en tijdssituaties moet dit steeds opnieuw hertaald en gewetensvol gedaan worden.

Ons samenleven in de stad van dit moment is in ieder geval een oefenschool om het te proberen.

Annemie Luyten

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Januari 2018
M D W D V Z Z
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen