2013.03.09 Zorg voor de ander.

Getuigenissen door Marianne Vande Graaff, Willi Bertiau.

 

 

Toen ik de vraag kreeg iets te vertellen over 'zorg voor kleinkinderen',

 

 

zei ik meteen ja

want ik vertel zo graag over Max en Roos.

 

Nadien kwam de vraag op:

wie zorgt er eigenlijk voor wie?

 

Want als ik ze een week niet gezien heb,

begint het te kriebelen

en bel ik de ouders met de suggestie:

zal ik Roos straks uit de crèche gaan halen?

 

En dan wandelen we door het Josafatpark

en gaan mooie takken zoeken

en we kijken naar de ezel die voor de kar wordt gespannen

en naar de pauw die er niet is

en soms klikt het met een voorbijganger

en lacht Roos haar mooiste glimlach

en dan zie je die mens genieten.

 

Ik ervaar hoe ik heel anders door het leven loop en kijk

als ik met Roos ben.

 

 

Dat is het voorrecht van oma zijn.

 

Als ik met Roos ben,

moet ik niet zoals haar ouders ook nog eten koken,
Roos leren drinken uit een glas,
zorgen dat Roos in een Brusselse school ingeschreven geraakt, enz.enz

 

Ouders zijn bezig met Worden,

oma's hebben tijd voor Zijn.

 

En ik, oma, ben helemaal blij met de gedachte

dat ik met Roos

en stilaan ook met Max,

exploreer wat Zijn is.

 

Dit zijn schitterende tijden.

 

 

Zorg voor de ander Willi Bertiau.

Zorg voor de ander heeft mijn leven het afgelopen jaar sterk bepaald. Ongeveer twee jaar geleden werd mijn moeder bedlegerig. Vanaf december 2011  kon ze niet meer zelfstandig eten en in september 2012 is ze overleden. Om haar het helpen bij het eten ging ik vorig jaar over andere dag naar Huyze De Pauw in Onze-Lieve-Vrouw-Waver. Dat nam gemakkelijk twee uur en een half in beslag. Soms was ik blij  met hetgeen ik deed en zag dat mijn moeder er eveneens van genoot en dankbaar was. Soms zei ze dat ze geen honger had en viel ze in slaap zodat ik onverrichter zake kon terugkeren. Soms was ze boos omdat ik te laat zou zijn aangekomen.

Zorg voor de ander is niet evident. Rationeel weet je dat je moeder veel voor je heeft gedaan terwijl je klein was en hulp nodig had. Het is dan ook maar redelijk dat ook jij haar helpt wanneer ze oud en hulpbehoevend is. Dank zij mijn vroege pensionering was dat ook allemaal best te doen. Maar stel dat je werkt…. ik zou niet weten hoe je dit kan klaren.

Gevoelsmatig gaat er overigens heel wat in je te keer. De levensverwachting van mensen is de jongste eeuw bijna verdubbeld. Dat komt de levenskwaliteit niet steeds ten goede. In een RVT zie je zoveel leed, angst en verdwazing dat ik er dikwijls buitenging en me afvroeg of dit allemaal echt nodig is?

Toch stemde het me gelukkig dat ik mijn moeder kon helpen tot haar laatste dag. Een opdracht was het eigenlijk niet voor mij; het was gewoon een zinvol bezig zijn. Ik ervoer de bezoeken als een zingevend gebeuren. Bovendien voelde ik de warmte van de ‘kleine goedheid’ waarover iemand als Levinas het heeft. Ik vond het een geluk dat ik me aan iemand kon toewijden. Maar het was tegelijk een uitdaging om over mijn eigen leven na te denken. In eerste instantie voelde ik me dankbaar dat ik dit nog kon doen. Heel wat mensen van mijn leeftijd en jonger heb ik al zien gaan en de overlijdensberichten in de krant leren me dat de reeks niet ophoudt.

En zo waren de bezoeken ook een uitnodiging om na te denken over mijn eigen levenseinde. Dan stelt zich de vraag of ik zoals mijn moeder aan mijn einde wil komen. Van mijn kinderen verwacht ik alleszins niet dat ze mij de zorg geven die ik zelf aan mijn moeder heb gegeven. Ben ik beter in geven dan ontvangen? Het zal wel zijn.

 

 

 

Welkom...

...welkom op onze website.(Vleugel)

Kalender

Oktober 2018
M D W D V Z Z
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4

Nieuw

 

Kijk naar Nieuws- Rondom de Vleugel

Inloggen