2013,01,05 Geluid van de stilte.

Toelichting werd gehouden door Rita Weynants.

De stilte verwacht U… de stilte verwacht u…

Er is de stilte die we kunnen organiseren: in meditatie-oefeningen, door het verblijf in een abdij, bij het begin van een vleugelviering.

En er is de stilte die we kunnen ervaren terwijl we iets anders doen: zoals tijdens wandel-zwerftochten en langere fietstochten… zoals in ons nieuwe, nog lege huis waarin ik enkele dagen verblijf en doelloos rondloop – er is geen afleiding, er is niet veel te doen: wat onkruid wieden, hout opstapelen, thee maken, vroeg gaan slapen en wakker liggen…

De stilte verwacht u:

Die stilte kan – terloops en onbedoeld – helend zijn. Toen ik net met pensioen was en heel erg moe ging ik regelmatig wandelen op de Wezemaalse wijngaardberg, een natuurgebied. Daar kon ik geleidelijkaan de drukte loslaten, leeg worden, genezen van het teveel. Het gebeurde vanzelf in het stappen, in de eenzame stilte van de natuur. En ik begon mij af te vragen: wat is nu de essentie? Wat is niet van mij? Wat kan wachten?

Jef Van Gerwen verwoordt dat mooi: zorgen en plannen zinken weg in de woordeloze wereld van wind, grond en ruimte. Gaandeweg - zonder woorden, je zelfconstructies afleggen, je ambities, je fantasieën, het levende niet-ik ontdekken…

De stilte verwacht u:

Maar die stilte kan ook heel beklemmend zijn, oorverdovend, moeilijk om uit te houden. Bij Catharina Halkes lees ik daarover: Ik zie mezelf in een scherp licht: mijn drukke gedoe, mijn ware aard en mijn verhullend spel, mijn ego met zijn maskers en mijn kleine ploeterende ik.

… een besef van eenzaamheid dringt zich op en legt een grote bassin van verlatenheid open, een peilloos verlangen naar ik weet niet wat… onverwerkt verdriet, verdrongen angsten komen naar boven…

De stilte verwacht u…

Er komt een ogenblik - een kantelmoment - een genademoment – dat de stilte zich in mij heeft genesteld met kracht en er iets nieuw openbreekt:

Ik stel vast: mijn denken is verstild, ik ben - voor even toch - afgedaald in het nu-moment, de innerlijke rommel is weggeveegd en ik blijf over met iets heel eenvoudigs: meer klaarheid, meer ademruimte, verbinding met iets wezenlijks in mij, een open hart, meer liefde…      Ook in moeilijke tijden is er iets verschoven: het verdriet, de angsten, de onrust - die bij mij horen – mogen er meer zijn.

Ik herken wat Bieke Vandekerckhove schrijft: Door de stilte ga je meer verantwoordelijkheid voelen voor de manier waarop je in het leven staat. Je wordt behoedzamer in de manier waarop je met mensen en dingen omgaat. In dit taaie proces ontdek je dat je met alles en iedereen verbonden bent. Tegelijk ga je je mensen en dingen veel minder toe-eigenen. Je kunt ze laten zijn zoals ze zijn.

Een humus-moment noemt Jef Van Gerwen dat. Een ervaring van dicht bij de grond, van eenvoudig ‘een’. Als een kom, als een open oog. In-ademend…

Rita Weynants, 5 januari 2013